Lára G. Sigurðardóttir, læknir einn vinsælasti pistlahöfundur Fréttablaðsins, skrifar áhugaverðan pistill í blaðinu í gær sem heitir Gjöf til Rutar.
„Kæra Rut, ég vona að þú hafir átt ánægjulega þakkargjörðarhátíð. Vildi segja þér að mér finnst bón þín aldeilis frábær. Sjálfri hefði mér aldrei dottið í hug að tína fræ í óbyggðum, hvað þá eyðimörk. Allavega, ég fann eitthvað sem líkist fræjum á leið okkar í dag en það á eftir að koma í ljós hvernig mér tókst til. Það munaði litlu að ég myndi færa þér músaskít! Blessunarlega stoppaði eiginmaðurinn mig af. Nú þegar ég hef afhjúpað vanþekkingu mína iða ég í skinninu að komast að því hvort eitthvað af þessu sem ég tíndi verði nothæft. Sjáumst fljótlega. Ást, Lára.“
Svona hefst pistill Láru áður en hún ræðir um sín eftirminnilegustu jól.
„Fram undan er hin mikla gjafahátíð. Hjá trúleysingjum sem trúuðum. Lengst af synti ég með straumi pakkaflóðs jólanna, enda hefð innan fjölskyldunnar að gefa mikið af pökkum. Pökkum í nafni Stúfs, Trumps og annarra litríkra merkismanna. Síðustu árin breyttum við til og forðumst nú Kringluna líkt og skaflana sem hertekið hafa Reykjavík. Við erum orðin meira fyrir lágstemmda jólahátíð. Enginn troðningur eða olnbogaskot lengur eða örvæntingarfull augnaráð í umferðaröngþveiti. Og helst engir pakkar í okkar hús. Við eigum meira en nóg af veraldlegum hlutum. Svo þegar ég hugsa til baka eru eftirminnilegustu jólin þegar við gáfum samveru í formi hádegisverðar, göngutúrs, fjallgöngu, spilakvölds o.fl.“
„Sagt er að sælla sé að gefa en þiggja. Á Indlandi þakka menn því ekki fyrir sig – þeir vita að sælan er hjá þeim sem gefur. Jafnvel þegar maður gefur granna sínum næstum músaskít, óafvitandi. Munið því, að ef slík gjöf lendir í ykkar höndum þá er ásetningurinn góður og gefandinn væntanlega alsæll. Sem er svolítið það sem jólin ganga út á. Að gefa og þiggja kærleiksfræ, sama af hvaða meiði,“ skrifar Lára að lokum.
