„Kílóin sitja sem fastast og ráð sem alltaf hafa dugað duga ei meir,“ segir Margrét Kristmannsdóttir, framkvæmdastjóri Pfaff, í skemmtilegum bakþankapistli sem birtist í Fréttablaðinu á dögunum.
Nú þegar nýtt ár er gengið í garð fara margir að huga að heilsunni og ef til vill aukakílóum sem hafa safnast undanfarna mánuði. Margrét segir að í eina tíð hafi dugað að halda aftur af sér í mat í örfáa daga, fara í rösklega göngutúra eða kaupa sér vikukort í ræktinni til að ná þessu af sér en það dugi ekki lengur.
„Aukakílóin virðast með einhverjum ráðum hafa læst klónum í líkamann innanverðan og neita að sleppa takinu og hafa jafnvel komið sér fyrir þar sem fituarða hefur aldrei áður náð festu. Konan er reyndar orðin eitthvað værukærari með aldrinum og COVID- tíðin hefur reynst góð afsökun fyrir hreyfingarleysi. Í byrjun nýs árs stefnir því allt í að aukakílóin séu að ná yfirhöndinni,“ segir hún.
Hún bætir við að það sem aukakílóin átta sig hins vegar ekki á er að miðaldra konur eru löngu hættar að missa svefn þó að vigtin sé ekki á hárréttum stað.
„Hér í eina tíð gátu tvö til þrjú kíló orðið til þess að draga úr ungri stúlku svo gott sem lífslöngunina en það er liðin tíð. Með auknum aldri er sjálfsöryggið og sjálfsmatið orðið það sterkt að þó að fötin séu orðin í það þrengsta breytir það engu um andlega líðan.“
Margrét endar pistilinn á þessum orðum:
„Þannig snúum við í raun á aukakílóin með auknum aldri og þroska og við horfum í spegilinn á morgnana og segjum: „Þú ert æði,“ og höldum út í daginn með bros á vör. Við erum komnar á „fuck-you“-aldur og við mætum lífsins krossgötum með æðruleysi og jafnaðargeði. Við höfum fyrir margt löngu áttað okkur á hvað lífið snýst um – og það eru hvorki grömm né kíló. Lífið æðir áfram á ógnarhraða – njótum þess – með eða án aukakílóa.“
