Bókmenntagagnrýnandinn og rithöfundurinn Sverrir Norland veltir því fyrir sér á léttu nótunum hvers vegna enginn frá Reykjavíkurborg hafi ekki séð um heimili hans í færslu á Facebook.
Hann gerir þar grín af Reykvíkingum sem hafa undanfarna daga kvartað vegna snjómoksturs í borginni, eða öllu heldur skort á honum. Sverrir kveðst hafa vaknað glaður í bragði í morgun.
„En fljótlega þyngdist þó á mér brúnin af skiljanlegum ástæðum. Ég valhoppaði blístrandi fram í eldhús og hlakkaði sko aldeilis til að fá mér fyrsta kaffibollann en varð fyrir sárum vonbrigðum þegar ég uppgötvaði að Reykjavíkurborg hafði ekki hellt uppá neitt kaffi handa mér í eldhúsinu mínu!“
Hann segist sótrjóður af bræði hafa gónað út um eldhúsgluggann og kreppt hnefann í átt að ráðhúsinu. „Og sá þá mér til hryllings að Reykjavíkurborg hafði hvorki þvegið gluggana hjá mér né hengt upp jólaseríur á húsið mitt til að lýsa upp skammdegið!“
Sverrir segist hafa orðið svo mikið um að hann hafi sveiflað upp ískápshurðinni og ætlað að gæða sér á grískri jógúrt með hunangi en hafi þá orðið þess áskynja að Reykjavíkurborg hafi ekki fyllt ísskápinn sinn af grískri jógúrt og hunangi.
„Ég var nú orðinn svo fjúkandi reiður að ég hljóp fram í anddyri og rykkti upp útidyrahurðinni til að spangóla dýrslega út í morguninn. Við mér blasti að Reykjavíkurborg hafði ekki mokað hjá mér tröppurnar og ekki einu sinni skilið eftir brúnan bréfpoka með laufabrauði og hangiketi, sméri og smákökum, svo að ég hefði eitthvað jólalegt að maula í morgunsárið!“
Þá hafi hann ætt aftur inn og lyft tveggja og hálfs árs syninum í fangið en ekki trúað sínum eigin augum, því enginn frá borginni hafi séð sóma sinn í að skipta um bleyju á syni sínum. „Nei, Reykjavíkurborg, nú er mælirinn fullur! Við hvað vinnur eiginlega allt þetta fólk hjá borginni, ég bara spyr!?“ skrifar Sverrir.
