Sveinn segir froðu­fellandi Rússum til syndanna: „Ég hef aldrei komið fram í sjón­varpi“

Sveinn Rúnar Sigurðs­son laga­höfundur í Söngva­keppninni segir Rússum til syndanna í nýrri Face­book færslu. Hann fékk sím­tal frá froðu­fellandi starfs­manni rúss­neska sendi­ráðsins vegna fram­komu sinnar í Söngva­keppninni á dögunum.

Sveinn kom þar fram og sagði sendi­herranum að fara til fjandans á rúss­nesku í beinni út­sendingu. Hann hæðist að öllu saman í Face­book færslu og segist aldrei hafa komið fram í sjón­varpi.

Færsla Sveins í heild sinni:

„Froðu­fellandi starfs­maður rúss­neska sendi­ráðsins hafði sam­band og kvartaði undan því að ég hafi sagt sendi­herra sínum að fara til fjandans í sjón­varpi... Það hef ég aldrei gert. Ég hef aldrei komið fram í sjón­varpi. Myndir af mér í klæðnaðinum á myndinni eru falsaðar og hug­myndir sendi­ráðsins um það hvað stendur á bak­við fána Úkraínu eru byggðar á tómum get­gátum. Sú stað­reynd að mestu kór­æfingar í Ís­lands­sögunni muni bráðum fara fram norðan, sunnan og austan við rúss­neska sendi­ráðið er til­viljun ein.

Sú stað­reynd að ein­göngu verður sungið á Úkraínsku er til­viljun. Það að ís­lenskir & brakandi ferskir lang­drægir tómatar séu í vösum fjöldans utan sendi­ráðsins er til­viljun. Við elskum ein­fald­lega öll sem eitt Ís­lenskt græn­meti. Muni sendi­ráðið hins­vegar henda einni skamm­drægri rúss­neskri rauð­beðu yfir gang­stéttar­brúnina í átt að fjöldanum verður því um­svifa­laust svarað af við­líka krafti að heims­byggðin hefur aldrei orðið vitni að öðru eins.

Boom­box verða ræst, í suðri, noðri og austri.. Carol of the bells (Sche­dryk) mun hljóma og minna smá­mennið í sendi­ráðinu á að morð Kremlar á höfundi þess, My­kola Leontovych átti sér stað fyrir á­kkúrat 100 árum, en hann var myrtur fyrir sömu sakir og börn og al­mennir borgarar Úkraínu eru myrt nú... vegna alda­gamallar bar­áttu þjóðar fyrir frelsi og lýð­ræði. Með­fylgjandi hr. sendi­herra er emoji af friðar­merki með fingrum. Hug­myndir þínar um að þetta sé eitt­hvað annað, eru hel­berar lygar og á­róður...“