„Viðbrögð manns við svona hlutum geta verið furðuleg,“ segir Svanhildur Hólm Valsdóttir í viðtali við Sölva Tryggvason í nýjasta hlaðvarpsþætti hans. Svanhildur, sem er ein reyndasta fjölmiðlakona Íslands, segir í þættinum alls kyns sögur af ferlinum.
Hún var ritstjóri Íslands í dag á Stöð 2 þegar hrunið skall og segir hún meðal annars frá því furðulega andrúmslofti sem þá var uppi.
„Viðbrögð manns við svona hlutum geta verið furðuleg. Þegar Geir Haarde hélt „Guð Blessi Ísland“ ávarpið sitt fór ég ég í Byko og keypti mér straujárn. Straujárnið sem við áttum hafði lent í slysi ári áður, en einhverra hluta vegna fannst mér mjög mikilvægt að kaupa straujárn þennan dag, áður en allar birgðir í landinu myndu klárast. Það héldu allir að landið myndi lokast og andrúmsloftið var rosalega skrýtið. Ég man hvað það var hljótt alls staðar. Það var eins og fólk héldi niðri í sér andanum og fólk talaði saman í hálfum hljóðum. Ég keypti dýrasta straujárnið í búðinni af því að ég var sannfærð um að það kæmu aldrei aftur svona góð straujárn til landsins. Svo fór ég heim og setti það upp í skáp, þar sem mamma fann það ónotað tveimur árum seinna. Það er auðvelt að hlæja að þessu núna, en andrúmsloftið var mjög furðulegt. Til dæmis náði orðið fæðuöryggi fótfestu strax eftir hrunið, sem ég man ekki eftir að hafa heyrt mikið notað áður. Fólk var raunverulega hrætt um að landið myndi lokast alveg.”
Svanhildur segir í þættinum frá því að eftir hrun hafi andrúmsloftið markast af mikilli reiði og það hafi ekki heillað hana hvernig horft var á hlutverk fjölmiðla á þessum tíma:
„Ég sagði einhvern tíma að andrúmsloftið hafi verið orðið þannig að ef maður væri ekki að lemja fólk með naglaspítu í beinni væri maður ekki að vinna vinnuna sína. Mér var farið að líða þannig að krafan væri að maður yrði að vera að kaghýða einhvern í beinni útsendingu, annars væri bara ekkert vit í því. Ég held að það sé sjaldnast leiðin til að ná fram upplýstri umræðu að leiða fólk á aftökustokkinn. Auðvitað getur verið gaman að taka viðtöl þar sem maður er harður, en það er ekki þannig að sá sem æpi hæst sé mesti töffarinn og líklegastur til að leiða fram sannleikanum í málinu. Ég man bara eftir því að hafa farið í gegnum svona viðtöl og hugsað „Er þetta ekki bara komið gott“. Svo ég ákvað að hætta og fara að skrifa ritgerð í lögfræði sem ég hafði ýtt á undan mér í mörg ár. Maður verður stundum að setja sjálfan sig í forgang og andlega líðan. Ég var búinn að hugsa þetta í talsverðan tíma, en þessi hrunstemmning hjálpaði mér að taka þessa ákvörðun.”
Þáttinn í heild má sjá hér að neðan:
