„Ef ég væri ekki svona andskoti kærulaus myndi heilsukvíðinn blossa upp. Þá væri ég líklega undir sófanum í fósturstellingu, yfir því að fá ekkert að frétta. Sem eiga að vera góðar fréttir en eru það ekki í dag.“
Þetta segir Svanborg Sigmarsdóttir stjórnmálafræðingur í bakþönkum Fréttablaðsins í dag. Svanborg segir að hún hafi farið til kvensjúkdómalæknis í desember og átt ágætis stund, venju samkvæmt.
„Ræddum svolítið pólitík, sérstaklega húsnæðismál eins og oft áður og leiðir til að bæta lýðræðið. Svo ræddum við auðvitað þetta venjulega: stöðuna og horfur, egg og blæðingar og þess háttar.“
Svo þegar kom að því að kveðjast sagði læknirinn við Svanborgu: „Ef það er eitthvað, þá verður haft samband. Annars geturðu verið alveg róleg.“
Svanborg segist auðvitað hafa treyst þessu enda læknirinn hennar. „Ekkert heyrðist og ég var bara alveg róleg. Það er engin ástæða til annars en að ætla að allt sé í fínu lagi. En svo bara veit kona ekki,“ segir hún og vísar til frétta af leghálskrabbameinssýnum, allt frá því í desember, sem liggja í einhverjum kössum. „Mögulega á leið til Danmerkur. Mögulega ekki.“
Svanborg er eðli málsins samkvæmt ósátt við þetta.
„Skipulag á viðkvæmri þjónustu við konur er í uppnámi því ekki tókst betur en þetta hjá heilbrigðisráðherra að færa skimun og greiningu frá Krabbameinsfélaginu til heilsugæslunnar. Sem ég hélt að væri eina breytingin. Að heilsugæslan tæki við verkefnum Krabbameinsfélagsins.“
Hún segir að greinilega hafi ekki verið um nógu mikla miðstýringu að ræða.
„Heilsuvera segir mér að kvensjúkdómalæknirinn megi ekki lengur taka krabbameinsstroku þegar ég fer til hans. Þessi í stað þarf ég að bóka mér tíma á heilsugæslunni og fá aðra ókunnuga manneskju til að krafla í leghálsinn minn. Eru læknar ekki lengur til þess hæfir?“
