Fyrsti dagur sumars var í gær þrátt fyrir að enn sé hálfpartinn vetur á landinu góða. Svanborg Sigmarsdóttir, pistlahöfundur Fréttablaðsins, veltir því fyrir sér í bakþönkum blaðsins í dag hverjum datt eiginlega í hug að láta sumarið byrja á fyrsta degi hörpu.
„Í gær byrjaði sumarið. Sólin skein á samfélagsmiðlum þar sem við óskuðum hverju öðru gleðilegs sumars og birtum með gleðilegar minningar frá liðnum sólskinsdögum. Sólin skein líka í andlitum barnanna sem voru hæstánægð með sumargjöfina og geta ekki beðið eftir að leika sér úti. Við sáum fyrir okkur stuttbuxur, birtu og hlýindi. Blóm í haga, laufguð tré og græn engi. Jafnvel ís í brauði með dýfu,“ segir Svanborg sem bætir svo að eins og öll hin árin ljúki sumrinu svo með skelli í dag.
„Við horfumst í augu við raunveruleikann sem er að vorið er rétt að byrja. Við hugsum sól en sumardagurinn fyrsti er jafnmikið skrúðganga skátanna í kulda og hríðarbyl (og nú er ég ekki bara að hugsa til uppvaxtarára í Eyjafirði). Sumardagurinn fyrsti er sælgætismolinn sem við veifum framan í barn áður en við borðum hann sjálf.“
Svanborg klórar sér í kollinum yfir því hvernig Íslendingum datt í hug að hefja sumarið á þessum tíma árs, fyrsta degi Hörpu, og bendir á að vorið sé næstum því komið en þó ekki alveg. Vonin sé handan við hornið en samt utan seilingar. Þannig er enn spáð næturfrosti.
„Mars og apríl eru ljótustu og þunglyndustu mánuðir ársins. Trén eru enn auð og grasið er gult. Stöku blómstrandi fífill húkir við húsvegg ef árferðið er gott. Rusl vetrarins birtist okkur og árleg umræða um hvað allt sé svo skítugt og ljótt reynir að drepa niður alla sprota sem af veikum mætti reyna að færa okkur gleðina,“ segir Svanborg sem endar pistilinn á þessum orðum:
„Svo kemur maí, með blóm og laufguð tré og grænt gras. Allt verður fallegt aftur, hjartað skoppar og við gleymum grámanum og tuðinu. Þar til á næsta ári.“
