Sumar­frí Kol­beins breyttist í mar­tröð: „Þessi úti­lega hefur fylgt mér allar götur síðan“

„Í ljósi hörmunga ársins 2020 með sínar lita­veður­við­varanir og far­sóttir er það full­kom­lega sann­gjörn krafa að við fáum gott sumar,“ segir Kol­beinn Marteins­son í bak­þönkum Frétta­blaðsins í dag.

Búast má við því að margir muni ferðast innan­lands í sumar. Þeir sem komnir eru á fer­tugs- og fimm­tugs­aldurinn muna ef­laust margir eftir sumar­fríunum innan­lands á sínum tíma – áður en utan­lands­ferðir á sólar­strendur urðu jafn al­gengar og ferðir í Costco.

Kol­beinn segir ein­mitt að sumar­frí fjöl­skyldunnar hafi farið fyrir lítið þegar fyrir­huguð í­búða­skipti hennar við Ancion-fjöl­skylduna á Spáni voru af­skrifuð vegna CO­VID-19.

„Við vorum lengi vel í af­neitun gagn­vart þessu, trúðum því að allt færi vel, en þetta varð niður­staðan. Og þá þarf maður að gera plön í takt við nýjan veru­leika. Því verður sumar­frí barna minna eins og mitt eigið sumar­frí á níunda ára­tugnum þegar ferðast var um landið þvert og endi­langt. Líkt og þá verða fáir út­lendingar á landinu þannig að nú gefst sögu­legt tæki­færi til að sýna krökkunum ger­semar þjóðarinnar í friði og ró,“ segir Kol­beinn.

Hann segir að við skipu­lagningu á ferða­lögum innan­lands komi verslunar­manna­helgin 1984 á Kirkju­bæjar­klaustri strax upp í hugann. Það er ferð sem rennur honum lík­lega seint úr minni enda minnti ís­lenska veðrið hressi­lega á sig.

„Þar gerði slíkt veður­bál að Seg­la­gerðar­tjaldið okkar lagðist á hliðina um miðja svefn­lausa nótt. For­eldrar mínir gerðu það eina rétta og leituðu skjóls í ná­lægu Eddu­hóteli. Slíkt neyðar­á­stand ríkti þá á tjald­svæðinu að tjöld fuku um tún og móa og grátandi fólk hljóp á eftir eigum sínum í ör­vinglan gegnumblautt.“

Daginn eftir var komið hið besta veður, sól og blóða og þá var farið aftur á tjald­svæðið til að vitja þeirra eigna sem skildar höfðu verið eftir.

„Tjald­svæðið leit út eins og vett­vangur stríðs­á­taka þar sem ekkert tjald stóð lengur upp­rétt heldur lágu þau appel­sínu­gul, blá og rauð eins og klessur á grænu grasinu og stöku stög og stangir risu upp úr jörðinni. Þessi úti­lega hefur fylgt mér allar götur síðan og vafa­lítið haft nei­kvæð og varan­leg á­hrif á á­huga minn á tjald­úti­legum.“