Styrmir Gunnarsson, samfélagsrýnir og fyrrverandi ritstjóri Morgunblaðsins, hefur verið að jafna sig undanfarnar vikur eftir að hafa fengið blóðtappa. Styrmir hefur skrifað vikulega pistla í Morgunblaðið og hafa áhugasamir lesendur tekið eftir því að hann hefur verið fjarverandi undanfarnar vikur.
Nú er Styrmir hins vegar kominn aftur og í grein sinni í Morgunblaðinu í dag greinir hann frá því að hafa fengið blóðtappa fyrir tveimur mánuðum.
„Eftir fróðlegan fund um málefni Sjálfstæðisflokksins fyrir tæpum tveimur mánuðum í þingflokksherbergi flokksins með tveimur gömlum samstarfsmönnum af Morgunblaðinu, þingmönnunum Birgi Ármannssyni og Óla Birni Kárasyni, fór ég heim til mín, borðaði, hlustaði á hádegisfréttir og lagði mig. Þegar ég vaknaði síðan fann ég að ég gat hvorki hreyft hægri hönd né fót og ekki talað. Klukkutíma síðar var ég kominn upp á Landspítala í Fossvogi. Sjúkdómsgreining blóðtappi,“ segir Styrmir sem fór síðan á endurhæfingardeildina á Grensás.
Í pistli sínum segir hann að það hafi verið stórfróðlegt og gagnlegt að kynnast Landspítalanum úr þessari átt, það er úr sjúkrarúmi.
„Eitt af því sem kom mest á óvart er hve margir útlendingar úr mörgum áttum eru þar starfandi. Þar eru starfandi sem hjúkrunarfræðingar hámenntaðir erlendir læknar með mikla reynslu, sem vilja fullnuma sig í íslenzku máli áður en þeir hefja störf sem slíkir hér. Meðal íslenzkra starfsmanna var reyndar skemmtilegt að rekast á verðandi óperusöngkonu, Veru Matsdóttur, sænsk í föðurætt, sem kýs að starfa á spítalanum meðfram námi. Sjúklingahópurinn er fjölbreyttur og á við margbreytileg vandamál að stríða eins og herbergisfélagi minn, Hákon Skírnisson, bóndi úr Hornafirði, sem er að fá á sig nýjan fót.“
Styrmir segir að vinnuálagið á starfsfólkið sé bersýnilega gífurlegt og vanmetið og fleira kunni að gerast á Landspítala en sést með berum augum. Þannig segir Styrmir frá því að fyrir rúmri viku hafi hann fengið upplýsingar frá miðli, sem hann þekkir ekki persónulega en nokkuð til fjölskyldu hennar, þess efnis að fylgst væri reglulega með heilsufari hans að handan. Þar væri á ferð Bjarni heitinn Oddsson læknir sem dó of ungur snemma á sjötta áratug síðustu aldar.
„Mér þótti gott að vita af því af ýmsum ástæðum. Bjarni var sonur Odds Bjarnasonar, skósmiðs neðst á Vesturgötunni, en Oddur var bróðir Guðmundar Bjarnasonar, gamla bóndans í minni sveit, Hæl í Flókadal, sem ég mat meir en aðra menn. Tveir bræður Bjarna voru nánir vinir föður míns á unglingsárum og svo fór að við Halldór sonur Bjarna urðum vinir til æviloka hans eftir að við vorum saman snúningastrákar á Hæl fjögur af þeim fimm sumrum sem ég var þar. Þegar ég sagði lækni á deildinni frá þessari aðstoð að handan kom í ljós að þetta var ekki í fyrsta sinn sem hann hafði fengið slíkar fréttir.“
Styrmir segir að hvað sem líður mismunandi skoðunum fólks á skilaboðum miðla frá hinum framliðnu skipti máli að haldi verði áfram að byggja upp íslenskt heilbrigðiskerfi. Nefnir Styrmir til dæmis nýtt húsnæði yfir geðdeildina.
„Það væru mikil mistök að heykjast á slíkum útgjöldum. Það væri sambærilegt við það að horfa aðgerðalaus á myglandi skóla. Með sama hætti væru það mistök að horfast ekki í augu við það, að við verðum líka að byggja upp heilbrigðiskerfið úti á landi. Í raun og veru þarf að grípa til sambærilegra aðgerða í heilbrigðismálum og Ásmundur Einar Daðason félags- og barnamálaráðherra hefur boðað í málefnum barna. Það verður að telja líklegt, að öll þessi mál verði til umræðu í kosningabaráttunni. Starfsfólk í heilbrigðiskerfinu mun taka eftir því hvort svo verður. Þar er á ferð stór hópur kjósenda,“ segir Styrmir meðal annars.
