Steingrímur J. Sigfússon, forseti Alþingis og þingmaður Vinstri grænna, sendir Guðna Ágústssyni, fyrrverandi ráðherra og þingmanni, nokkur vel valin orð í Morgunblaðinu í dag.
Steingrímur bregst þar við nokkuð harðorðri grein sem Guðni skrifaði í Morgunblaðið á dögunum. Tilefni skrifa Guðna var frumvarp um hálendisþjóðgarð sem skiptar skoðanir eru um og eftirminnileg ummæli Steingríms um hinn „grenjandi minnihluta.“
Skaut Guðni fast á sinn gamla kollega af þinginu og sagði meðal annars: „Steingrímur hefur allt sitt líf tilheyrt þeim minnihluta sem Alþýðubandalagið gamla var og Vinstri-grænir eru.“
Sjá einnig: Guðni lætur Steingrím heyra það: Allt sitt líf tilheyrt minnihluta
Í grein sinni í dag segir Steingrímur að markmið hans sé ekki að hefja ritdeilu við Guðna, en stenst þó ekki mátið að senda honum eitraða pillu.
„Grein Guðna í Morgunblaðinu í dag, 16. desember, er svo mjög í hans upphafna alhæfingastíl að það fer að verða erfitt fyrir hann að toppa sig,“ segir hann og bætir við að það sé kannski ábyrgðarhlutur að láta ómótmælt slíku samansafni af „rökleysum og þvættingi“ sem fram kemur í greininni „þegar nafn manns kemur þar fyrir innan um í hrærigrautnum.“
Steingrímur segir að Guðni hafi í skrifum sínum að undanförnu erfiðað við að selja mönnum þá kenningu að hann sé sérstakur verndari bænda og landbúnaðarins. „Eigum við þá kannski að skoða við tækifæri arfleifð hans sem landbúnaðarráðherra og breytingar á jarðalögum í hans tíð? Nóg um það en víkjum að því sem sannleikans vegna verður að lágmarki að leiðrétta í grein Guðna.“
Steingrímur segir að samkvæmt hans norðlenska tungutaki eða málvitund þýði hinn grenjandi minnihluti mikill minnihluti. „Samanber einnig grenjandi stórhríð eða grenjandi rigning, sem sagt mikið af hvoru tveggja. Hefur ekkert með grát að gera og vonandi hefur Guðni ekki misskilið það.“
Þá segist Steingrímur ekki hafa verið að vísa til bænda, útivistarhópa eða náttúruunnenda þegar hann talaði um hinn „grenjandi“ eða „mikla“ minnihluta í ræðu sinni.
„Það er Guðni sem í sinni dæmalausu grein flytur þessa aðila á einu bretti yfir í þann minnihluta sem ég var að vísa til. Ég var að vísa til þeirra 10% þátttakenda í skoðanakönnun Félagsvísindastofnunar 2018 sem lýstu sig andvíg eða mjög andvíg stofnun þjóðgarðs á hálendinu. Í sömu könnun lýstu um 63% sig hlynnt eða mjög hlynnt stofnun slíks þjóðgarðs. Tíu prósentin sem lýstu andstöðu leyfði ég mér sem sagt að kalla örlítinn eða mjög mikinn („grenjandi“) minnihluta. Það er tölfræðilegt mat en hefur ekkert með skoðanafrelsi eða virðingu fyrir ólíkum sjónarmiðum að gera.“
Steingrímur nefnir í þriðja lagi að það sé þvættingur að taka eigi stjórnina af sveitarfélögum og bændum eins og Guðni orðaði hlutina í grein sinni.
„Hið rétta er að sveitarfélögunum er tryggð mjög sterk, í raun ráðandi staða í stjórnkerfi fyrirhugaðs þjóðgarðs. Bændur, þ.e. virkir bændur í skilningnum nýtendur auðlinda innan þjóðgarðsins, fá sína fulltrúa við borðið. Allar hefðbundnar nytjar, þar með talið upprekstur og beit, veiðar o.s.frv. halda sér innan þjóðgarðsins að því skilyrði uppfylltu að þær séu sjálfbærar (sem þær auðvitað eiga þegar að vera samkvæmt ýmsum gildandi lögum og reglum).
Steingrímur segist ekki þurfa leiðsögn frá Guðna um tilfinningar íslenskra bænda til landsins og hálendisins. „Ég smala með þeim hvert haust og hef farið margar ferðir ríðandi í hópi bænda um hálendið. Ég lít á bændur og aðra náttúruunnendur, útivistarfólk, veiðimenn, alla þá sem hafa yndi af ferðum um og dvöl á hálendinu hvort sem þeir notast við fæturna á sjálfum sér, fæturna á hestum, jeppa eða mótorhjól, gönguskíði eða vélsleða á vetrum sem samherja í þessu máli. Í því að vernda hálendi Íslands og skila því sem óspilltustu til komandi kynslóða.“
Steingrímur segist í fullri hreinskilni ekki getað hugsað sér fleiri „hervirki a la Kárahnjúkavirkjun“ á hálendi Íslands og bætir svo við innan sviga þeirri spurningu hvar Guðni var þegar það mál var keyrt í gegn.
„Erum við búin að gleyma hversu stutt er síðan það átti að sökkva Þjórsárverum? Nei, þetta snýst ekki um að taka neitt af neinum, hrekja einn eða neinn í burtu. Þetta snýst um að leyfa okkur og komandi kynslóðum að eiga hálendið áfram saman. Þeim sem landið byggja og gestum þeirra að njóta þess án þess að það spillist, og varðveita og nýta á sjálfbæran hátt mestu auðlind Íslands, með fullri virðingu fyrir fiskimiðunum, landið okkar.“
