Stefán Pálsson, sagnfræðingur og varaborgarfulltrúi, segir að í öllum þeim kennaraviðtölum sem hann hefur farið í með sonum sínum í Hlíðaskóla þá hafi fyrstu spurningar kennarana alltaf snúist um líðan þeirra, hvaða vini þeir eigi og hvort þeir hafi eitthvað yfir skólaandanum að kvarta.
„Stundum hefur manni fundist að sjálft námið væri fullkomið aukaatriði á þessum fundum. Þetta er þveröfugt við það sem ég upplifði sjálfur á minni skólagöngu þar sem stemningin var sú að hlutverk kennaranna væri bara að berja hluti inn í kollinn á okkur en það væri nemendanna sjálfra að passa félagslega stöðu sína,“ sagði Stefán á Facebook-síðu sinni í gær.
Umræða um hrottafengið einelti í Hafnarfirði sem beindist gegn 12 ára stúlku hefur verið fyrirferðarmikil undanfarna daga og hafa sumir gagnrýnt skólayfirvöld fyrir að taka ekki á vandanum og hugsa ekki um velferð nemenda sinna.
Stefán segir að á grunni þessarar reynslu, sem augljóslega byggist á mjög takmörkuðu slemibúrtaki, finnist honum ekki sanngjarnt að afgreiða skólana sem áhugalitla eða að þeir líti framhjá einelti, þótt raunin kunni að vera sú í einhverjum tilfellum.
„Þvert á móti held ég að skólarnir okkar hafi aldrei verið jafn manneskjulegar stofnanir og núna,“ segir Stefán og virðast margir taka undir með honum í athugasemdum undir færslunni.
Kona, kennari á unglingastigi hér á landi, blandar sér meðal annars í umræðurnar og segir hún að í djúpum og alvarlegum umræðum í 10. Bekk sem hún kenndi í gærmorgun hafi málið komið til umræðu að frumkvæði nemenda.
„Það gerðist strax og fólk hafði sagt Góðan dag. Umræðan var alvarleg og krakkarnir voru miður sín. Rökræn umræða: Sjáanlegt ofbeldi fer fram utan skólans og utan skólatíma þar sem skólafólk sér ekki til. Kennarar hafa ekki leyfi til að skoða síma nemenda. Nemendur þora ekki að segja frá vegna skammar eða ótta við að vera tekin fyrir. Að sjálfsögðu sagði ég líka sitthvað en þetta voru skilaboð krakkanna,“ segir hún og bætir við:
„Umræðan verður að vera almenn og ábyrgðinni verður ekki hent á einhvern einn. Ég er kennari á unglingastigi. Ég er ekki á vakt í Smáralind eða út um allan bæ utan vinntíma til að skoða hvað eru nemendur gera. Ég get ekki krafið nemendur um að afhenda mér síma og Hjálpi mér, Ég get ekki ásakað nemanda af því að hann virkar svona eða hinsegin. Ég get að sjalfsögðu talað við krakka en þetta málefni er að mestu LÆST. Stundum fáum við upp að Já ég er lögð / lagður í einelti en hver gerandinn/gerendurnir eru er leyndarmál og eins og að nefna snöru í hengds manns húsi. Einmitt þess vegna er þetta svo alvarlegt. Það þarf allt samfélagið að vera með í að laga þetta. Líka þó "börnin MÍN séu svo góð og myndu aldrei gera neitt". Við þurfum að kenna þeim að þau þurfi einmitt að gera eitthvað ef þau sjá þetta. Grípa inn í.“
