„Nú er ég ekki ánægður með karl föður minn. Ef meira að segja hann lætur undan æstum múg, hvernig getur hann ætlast til þess að aðrir geri það ekki? Þetta þýðir það að múgurinn ræður nú öllu. Rök skipta engu máli lengur, bara tilfinningar þeirra stjórnlyndu, sem hafa engan skilning á sinni eigin myrku hlið.“
Þetta segir Gunnlaugur Jónsson, sonur Jóns Steinars Gunnlaugssonar, hæstaréttarlögmanns og fyrrverandi hæstaréttardómara, í opinni færslu á Facebook.
Sú ákvörðun Áslaugar Örnu Sigurbjörnsdóttur dómsmálaráðherra að fela Jóni Steinari að skoða leiðir til að stytta málsmeðferðartíma í réttarvörslukerfinu vakti mikla athygli í vikunni. Þótti mörgum þetta skjóta skökku við þar sem Jón Steinar hefði verið sakaður um að grafa undan trúverðugleika brotaþola kynferðisofbeldis. Eins og greint var frá í dag ákvað Jón Steinar að segja sig frá verkefninu. Það þykja Gunnlaugi slæm tíðindi.
„Nú er þetta mál svo að það snýst fyrst um það að hann verður fyrir aðkasti fyrir það að vilja sýkna fólk sem engin sök er sönnuð á. Hann vill þannig ekki fremja glæpi sem eru af sömu stærðargráðu og nauðgun, því það er ekki síðri glæpur en nauðgun að svipta í nafni „réttlætis“ fólk sem mögulega er saklaust öllu í senn: frelsi um langa hríð, orðspori, geðheilsu og jafnvel efnahag, vinum og fjölskyldu. Sumir missa lífið. Þeir fá ekki einu sinni samúð. Þeir dómarar sem fremja slíka glæpi eru engu síðri glæpamenn en nauðgarar. Og það fólk sem eggjar þá áfram er engu fremra en þeir sem standa að baki og eggja áfram nauðgara.“
Meðal þeirra sem gagnrýndu skipan Jóns Steinars var Tobba Marinósdóttir, ritstjóri DV, sem lýsti því í pistli að það væri Jóni Steinari að kenna að maður sem braut gegn henni kynferðislega hefði aldrei þurft að sæta refsingu.
„Svo varð hann fyrir aðkasti fyrir að vilja ekki dæma útlending í áframhaldandi farbann þegar lögreglan var með engin sönnunargögn, önnur en ásökun, þrátt fyrir að hafa fengið nægan tíma til að leggja eitthvað slíkt fram. Niðurstaða múgsins er að það eigi að duga að ásaka útlending um glæp til að svipta hann frelsi um margra mánaða skeið, ef ekki lengur. Hann má ekki fara heim til síns fólks, sinnar fjölskyldu, síns lífs, sinnar vinnu, sinna heimahaga.“
Gunnlaugur segir að í þessu tiltekna máli hafi faðir hans verið með í því að svipta hann þessum réttum í nægan tíma, til að lögreglan gæti reitt eitthvað fram.
„En svo leið sá tími og hann var svo í meirihluta dómara sem komst að þeirri niðurstöðu að auðvitað gengi ekki svona langvarandi frelsisskerðing án sönnunargagna. Þess ber að geta að það var ekki einu sinni farið fram á sönnun, langt í frá. Bara a.m.k. einhver sönnunargögn. Auðvitað getur hann áfram gagnrýnt dómara fyrir að láta undan þessum lýð, en gagnrýni hans hlýtur að vera veikari ef hann hefur sjálfur sýnt veikleika gagnvart honum. Kannski er tími til kominn að einhver yngri og baráttuglaðari taki upp fána réttarríkisins á Íslandi.“
