Sól­veig segir að nú sé nóg komið: „Ættu að sjá sóma sinn í því að þegja“

„Nú er komið nóg: Á­rásum há­launa­manna á lág­launa­fólk skal linna,“ segir Sól­veig Anna Jóns­dóttir, for­maður Eflingar.

Sól­veig Anna gerir frétt Markaðarins í dag að um­tals­efni á Face­book en í blaðinu er meðal annars rætt við Jón Bjarka Bents­son, aðal­hag­fræðing Ís­lands­banka, sem telur að miklar launa­hækkanir nú séu lík­legar til að festa at­vinnu­leysi í sessi.

Finnur Odds­son, for­stjóri Haga, segir að engum dyljist að laun hafi hækkað mest af öllum kostnaðar­liðum í verslun. Að gefinni ó­breyttri á­lagningu komi launa­hækkanir niður á öllum rekstri. Til lengri tíma sé tak­mörkuð inni­stæða fyrir launa­hækkunum um­fram fram­leiðni­aukningu í hag­kerfinu.

„Slíkar hækkanir leiða ein­fald­lega af sér rýrnun á kaup­mætti allra lands­manna,“ hefur Markaðurinn eftir Finni.

Sól­veig Anna gefur lítið fyrir þennan mála­til­búnað og segir skömm að því að há­launa­menn haldi á­fram að ráðast á kjör lág­launa­fólks.

„Ég hef í­trekað bent á að hjá hverju fyrir­tæki sem er með yfir­borganir (borgar yfir taxta þá sem samið er um í kjara­samningum) er hægt að lækka launa­kostnað með því að lækka yfir­borganir. Slíkt er jú vald eig­enda at­vinnu­tækjanna,“ segir Sól­veig í færslu sinni og bætir við að stað­reyndin sé sú að á ís­lenskum vinnu­markaði sé líka hópur fólks sem vinnur á strípuðum töxtum.

„Þetta er lægst launaðasta fólkið á ís­lenskum vinnu­markaði! Fólkið sem t.d. hefur þurft að vera í fleiri en einni vinnu eða í enda­lausri auka­vinnu, en hefur nú í at­vinnu­leysinu ekki tök á slíku. Þetta er fólkið sem er með 1807 krónur á tímann. Fólkið sem með tekju­tryggingunni er með 335.000 krónur á mánuði. Og trúið mér: Að komast af á þessum launum á einu dýrasta landi í heimi er ekki auð­velt.“

Sól­veig bendir á að kjara­samningar séu í gildi og „þessir há­launa-banka­menn“ hafi ekki komið að þeim. „Þeim koma þeir ekki við. Stöðugur á­róður þeirra er að­för að friði á vinnu­markaði. Þeir virða ekki leik­reglur ís­lensks vinnu­markaðar. Þeir skilja ekkert nema þær reglur sem þeir sjálfir hafa sett: Hinir ríku skulu verða ríkari og hin fá­tæku skulu halda á­fram að halda kjafti og gera það sem þeim er sagt. En ég segi það hátt og snjallt: Reglur þessara manna eru reglur grimmdarinnar. Þeirra reglur eru reglur arð­ránsins. Þeirra reglur eru reglur kúgunarinnar. Ég for­dæmi þær af öllu hjarta. Og ég neita að lifa eftir þeim,“ segir hún.

Sól­veig segir að Yngvi Harðar­son, hag­fræðingur hjá Analyti­ca, sem einnig er rætt við í greininni, Jón Bjarki Bents­son og Finnur Odds­son séu allir með laun sem verka­fólki getur látið sig dreyma um.

„Fólkið á strípuðu töxtunum eru með­limir í þessu sam­fé­lagi. Full­gildir. Þau greiða sína skatta og sín gjöld. Þau eiga heimili og börn. Þau hafa kosið og sam­þykkt kjara­samninga. Þessar hækkanir eru þeirra. Þær verða ekki af þeim teknar. Og milljón-króna mennirnir, sem vita ekki aura sinna tal, sem lifa í vel­lystingum vegna vinnu vinnu­aflsins ættu að sjá sóma sinn í því að þegja.“