Sól­veig Anna: „Viljiði gjöra svo vel að hætta þessu væli“

„Við­skipta­blaðið er búið að reikna þetta fyrir okkur: Það eru mamma þín og pabbi í blokkinni sem eru ríkasta fólkið á Ís­landi! Þannig að viljiði gjöra svo vel að hætta þessu væli og byrja sam­stundis að gleðjast yfir því að eiga milljóna­mæringa fyrir for­eldra.“

Þetta segir Sól­veig Anna Jóns­dóttir, for­maður Eflingar, í pistli á Face­book-síðu sinni. Þar gerir hún fjöl­miðlapistil Arnar Arnar­sonar í Við­skipta­blaðinu að um­tals­efni þar sem hann gerði tölur Hag­stofunnar yfir heildar­eignir fjöl­skyldna árið 2019 að um­tals­efni.

Sagði hann að fjöl­miðlar hefðu gert mikið úr eignum fjöl­skyldna í hæstu tíundinni. Þing­menn á vinstri vængnum hafi hrópað um ó­rétt­læti þess að einn eigi meira en annar og þeir hafi blandað við ó­skyldum málum á borð við veiði­gjöldum og fisk­veiði­stjórnunar­kerfinu.

„Til þess að skipa sér í flokk hæstu tíundarinnar sam­kvæmt tölum Hag­stofunnar þurfa hjón eða sam­skattað sam­býlis­fólk að eiga sem nemur 67 milljónum um­fram skuldir. Þetta er sem nemur and­virði venju­legrar blokkar­í­búðar á höfuð­borgar­svæðinu. Það getur vart talist til marks um gríðar­legan eigna­ó­jöfnuð ef hjón sem eiga skuld­lausa íbúð við lok starfs­aldur skipi sér í efstu tíundina þegar kemur að skiptingu eigna í sam­fé­laginu.“

Sól­veig Anna bendir á að nú séu báðir for­eldrar hennar látnir og Hannes Hólm­steinn Gissurar­son, prófessor í stjórn­mála­fræði, haldið því fram „fyrir skemmstu á prenti að faðir minn hefði fengið Rússa­gull fyrir að vera komma-svín.“ Nú komi í ljós að móðir hennar hafi verið auð­kýfingur.

„Alla mína blokkar-barna og ung­linga-ævi var mér talið trú um að við værum blönk. Og það sem ég taldi vera stór­kost­legt ör­læti móður minnar sem var á­vallt til í að deila því sem hún átti með öllum í kringum sig var bara ekkert annað en níska, leik­rit sett á svið til að fela raun­veru­lega ríki­dæmið,“ segir Sól­veig Anna í kald­hæðni og bætir við að nú þurfi hún að byrja að leita að auð­æfunum.

„Ein­hvers staðar hljóta þau að leynast. Ekki veit ég þó hvar. Helst kemur auð­vitað til greina að leita í garðinum bak við blokkina, eða í Munaðar­nesi, þar sem við fórum alltaf í sumar­frí af því þau voru jú alltaf að þykjast vera svo blönk. Svona eru þessir kommar, alltaf að plata og vera vondir.“

Sól­veig segir að hana hafi þó aldrei langað til að vera rík. „En hver er ég til að slá hendinni á móti annars vegar illa fengnum sovét-auði og hins vegar ríki­dæmi blokkar­í­búðar-eig­andans? Sem inni­legur ör­laga-trúari get ég ekki annað en sætt mig við þetta hlut­skipti.

Ég þarf að kaupa mér góða skóflu og byrja svo að moka. Kannski get ég fengið svona ríku-fólks skatt­af­slátt útá kaupin?“

Hún leggur svo til að „blokkar­börnin“ sem ekki vissu að for­eldrar þeirra væru með­limir auð­stéttarinnar stofni klúbb. „Alltaf gaman að hitta fólk með svipaðan bak­grunn og mynda tengsla­net og svona. En ég verð því miður kannski ein í klúbbi þeirra sem bæði eiga rússa­gull og blokkar-auð. Sem er auð­vitað dá­lítið sad. En ég hlýt að komast yfir það.“