Sólveig Anna spyr hvort Þórdís Lóa sé of huglaus eða gleymin

Sólveig Anna Jósdóttir, formaður Eflingar, segir það siðlaust og til skammar að Þórdís Lóa Þórhallsdóttir, oddviti Viðreisnar í borginni, formaður borgarráðs og staðgengill borgarstjóra, hafi hvergi minnst á brunann á Bræðraborgarstíg í áramótagrein sinni hjá Kjarnanum. Þórdís kallaði þar árið 2020 „annus horribilis“ og taldi í grein sinni upp fjölda þeirra hörmunga sem dundu á landanum á liðnu ári.

Þar taldi hún upp snjóflóðin á Flateyri og í Súgandafirði, óveður, jarðhræringar í Grindavík, heimsfaraldur og loks aurskriðurnar á Seyðisfirði.

Ekki eitt orð um brunann

„Ég er búin að lesa árámóta-grein Þórdísa Lóu tvisvar. Í seinna skiptið vegna þess að ég hélt að mér hlyti að hafa yfirsést “eitthvað”, mér hlyti að hafa yfirsést kaflinn, málsgreinin, setningin, þar sem formaður borgarráðs, staðgengill borgarstjóra, varamaður borgarstjóra í Neyðarstjórn Reykjavíkur fjallaði um eldsvoðann á Bræðraborgarstíg, harmleikinn þar sem þrjár ungar manneskjur, 22 ára, 25 ára og 26 ára, létu lífið við skelfilegar aðtæður,“ skrifar Sólveig Anna á Facebook um áramótagrein Þórdísar Lóu.

„Eldsvoðann sem var sá mannskæðasti í marga áratugi. Eldsvoðann sem sérstök skýrsla hefur verið skrifuð um. Eldsvoðann sem varð í húsi sem algjör opinber vitneskja var um að ekki væri mannabústaður en fjöldi fólks bjó samt í. Bjó í vegna þeirrar húsnæðiskreppu sem fengið hefur að viðgangast á kostnað hinna eignalausu. En mér yfirsást ekkert. Á eldsvoðann er einfaldlega ekki minnst einu orði. Ekki einu orði,“ heldur hún áfram.

Veruleikafirring yfirstéttarinnar

Sólveig Anna spyr sig þá hvað geti hafa gert það að verkum að formaður borgarráðs minnist ekki einu orði á þann mikla harmleik sem átti sér stað í sumar. „Er hún svo huglaus að hún þorir ekki að draga athygli að atburðinum vegna þess að athyglin leiðir óumflýjanlega til þess að við hugleiðum stéttskiptinguna sem grasserar í borginni, breiðir úr sér líkt og eldur breiðir úr sér í gömlu og ónýtu húsi þar sem engum eldvörnum hefur verið sinnt? Eða hefur hún þegar gleymt hinum skelfilega degi? Er skeytingarleysi hennar gagnvart örlögum aðflutts vinnuafls, láglaunafólksins sem hefur verið ómissandi partur af framleiðslu-gangverki vellystina þeirra sem íslensk yfirstétt lifir við, svo mikið að jafnvel atburður líkt og sá sem hér um ræðir, atburður sem er afleiðing þess að dauðagildra var spennt og skilin eftir svo að saklaust fólk gæti stigið í hana, skilin eftir með algjörri vitneskju þeirra sem fara með völd, nær ekki að brjótast í gegnum sjálfsánægjuna og sjálfsupphafninguna, nær ekki að brjóta þó ekki væri nema lítið gat á hina einbeittu veruleikafirringu meðlima þeirrar stéttar sem á og sem má?“

Siðlaust og til skammar

Hún segist þá geta fullyrt að ef þausem létu lífið á Bræðraborgarstíg hefðu verið börn reykvískar borgarastéttar en ekki meðlimir hins stóra hóps aðflutts verkafólks hefði Þórdís Lóa ekki látið sér detta í hug að gleyma þessum sorgardegi svo fljótt.

„Ég veit að einhverjum finnst ljótt af mér að tala um þetta. Að ég sé „reið“ og „æst“, sé að ráðast á Þórdísi Lóu. En það verður svo að vera. Ég er reið. Reið yfir því að ógeðslegt aðskilnaðarkerfi sé látið viðgangast í þessari borg. Ógeðslegt kerfi stéttskiptingar og xenófóbíu. Kerfi sem er alveg raunverulegt, ástand sem er á ÁBYRGÐ þeirra sem telja sig best um komin af öllum til að bera mikla ábyrgð og þiggja fyrir það mikil laun,“ skrifar Sólveig Anna.

„Kerfi sem mun endurnæra sjálft sig VEGNA þess að þau sem telja sig svo merkileg að þau séu best til þess fallin að stjórna eru blinduð af eigin stéttaandúð á þeim sem ekkert eiga og ekkert mega. Nema vinna og halda áfram að vera ósýnileg. Þetta er staðreyndin og það er fáránlegt að láta sem hún sé ekki raunveruleg. Og ég hef ekki áhuga á að afneita raunveruleikanum.“

Loks segir Sólveig Anna að það að Þórdís Lóa hafi ekki minnst á brunann sé siðlaust og til skammar. „Ömurlegt kaldranalegt, fáránlegt. Og ég skammast mín fyrir að hafa lesið greinina tvisvar, fyrir að hafa raunverulega haldið að ég hefði gert mistök í lestrinum, fyrir að hafa ekki strax áttað mig á því að Þórdís Lóa er einfaldlega ekki að eyða hugsunum sínum og orðum í aðflutt verkafólk og orlög þess. Hvernig sá ég ekki strax að ekkert er augljósara en það?“