Sól­veig Anna sorg­mædd: „Til skammar fyrir sam­fé­lagið okkar“

„Engar á­lags­greiðslur og ekki for­gangur í bólu­setningar. Bara enda­lausar kröfur um meiri vinnu undir meira á­lagi.“

Þetta segir Sól­veig Anna Jóns­dóttir, for­maður Eflingar, í pistli á Face­book-síðu sinni. Þar gerir hún starfs­kjör og að­stæður leik­skóla­starfs­fólks að um­tals­efni, en eftir fjölda smita starfs­fólks og nem­enda á leik­skólanum Jörfa hafa augu margra beinst að að­stæðum starfs­manna.

Sól­veig Anna hefur sjálf unnið á leik­skóla og því upp á hár hvað það veldur miklu upp­námi þegar ó­boðnir gestir eins og lús og njálgur troða sér inn í leik­skóla­lífið.

„Einn veturinn upp­lifðum við njálgs-far­aldur, ó­geðið kom aftur og aftur; við gerðum ekkert annað en að sótt­hreinsa og þrífa og passa upp á hrein­lætið hjá börnunum. Þurftum að taka leik­föng úr um­ferð, og í hvíld hættum við að nota kodda, lök og teppi á dýnurnar til að draga úr smit­hættu. Þetta tók ó­trú­lega mikið á. Enda­laus auka­verk­efni ofan á öll þau verk­efni sem við gátum auð­vitað ekkert sleppt. Bara hlupum hraðar, unnum meira. Fyrir ná­kvæm­lega sömu skíta-launin.“

Sól­veig Anna segir að starfs­fólk hafi reynt að eiga sam­tal um það mikla auka­á­lag sem fylgir svona utan­að­komandi ömur­leg­heitum við borgina í samninga­við­ræðum – auka­á­lag sem lendir á konunum sem gæta barna sam­fé­lagsins og annast gamalt fólk.

„Við töluðum um að við vildum fá inn "njálgs-álag" til að ná að grína svo­lítið í þeim klikkuðu að­stæðum sem þessar samninga­við­ræður sannar­lega voru. Ég get sagt ykkur að það var ENGINN á­hugi á að eiga þetta sam­tal við okkur.“

Mikið hefur mætt á leik­skóla­starfs­mönnum, oftar en ekki lág­launa­konum, í far­aldrinum. Bendir Sól­veig Anna á að þær séu búnar að sinna sínum verk­efnum af ó­trú­legri skyldu­rækni og í vinnu­að­stæðum sem voru í hópi þeirra mest á­lags­valdandi áður en CO­VID-19 kom upp.

„Fólk er neytt til að leggja sjálft sig í hættu. Ó­missandi starfs­fólk sem hefur EKKERT VAL um að vinna heima. Ó­missandi lág­launa­konur. Og enginn sér sóma sinn í því að senda þeim þá virðingar-kveðju sem á­lags­greiðsla sannar­lega væri. Ég er sorg­mædd yfir hinu ein­beitta á­huga­leysi sem á­vallt mætir konunum sem gæta barnanna okkar. Djöfull er það ömur­legt. Og til skammar fyrir sam­fé­lagið okkar.“