Soffía segir dag­bækur móður sinnar birtar í ó­þökk fjöl­skyldunnar: „Einka­dag­bækur eiga ekki erindi til neins nema þess sem þær skrifar“

„Fyrir viku (9. októ­ber) sendi ég, á­samt föður mínum og eigin­konu hans, yfir­lýsingu á fjöl­miðla í kjöl­far þess að systir mín hafði af­hent þeim dag­bók látinnar móður minnar sem hún hafði skrifað fyrir 52 árum. Þetta gerði systir okkar án sam­ráðs við okkur og í mikilli ó­þökk,“ skrifar Soffía Þor­steins­dóttir á Vísir.

„Þegar ég vann á dag­blaði á Eng­landi fyrir margt löngu síðan, fór allt í upp­nám í frétta­her­berginu þegar “copy/paste” virkaði ekki einn daginn og engar fréttir hægt sð setja í blaðið! Þetta þótti mjög fyndið og eftir það var frétta­her­bergið kallað “copy/paste”.

Eitt­hvað virðist hafa klikkað hjá copy/paste miðlunum á Ís­landi í flestum ef ekki öllum fréttum sem byggðar voru á dag­bók móður minnar. Fyrst er þó að nefna að Stundin á­kvað að birta hálfrar aldar einka­dag­bækur móður minnar án þess að biðja um við­eig­andi leyfi eða álit annara að­stand­enda. Einka­dag­bækur eiga ekki erindi til neins nema þess sem þær skrifar. Ég velti því fyrir hvað Per­sónu­vernd segi við þessu?“ spyr Soffía.

Hún segir að þessir miðlar gátu ekki náð niður á blað ein­földustu stað­reyndum:

„Í einni greininni er ég gift stjúpu minni, þar næst heiti ég Sól­veig, svo er mamma komin með nýtt eftir­nafn. Ein greinin fer svo rangt með yfir­lýsingu okkar pabba og gengur svo langt að saka okkur um lygi í yfir­lýsingunni, sem er auð­vitað ekki, heldur eru þeir að setja útá þeirra eigin rang­mæli. Einnig var skrifað ein­hver­staðar að yfir­lýsing okkar pabba hafi verið skrifuð í kaffi­hittingi með Jóni Bald­vin Hannibals­syni, sem er ekki rétt, því aug­ljós­lega var ég ekki við­stödd þann hitting, þar sem ég var ekki stödd á landinu.“

„Engin rann­sókn hefur verið lögð í málið, fyrir utan það að Stundin gróf upp ein­hvern mætinga­lista frá Haga­skóla sem sannar ekkert annað en að mamma hafi jú gengið í Haga­skóla og mætt í þær kennslu­stundir sem hún skráði í dag­bækur sínar. Var ein­hver efi á því? Hvar er nú rann­sóknar­blaða­mennskan?“

„Enginn þessara fjöl­miðla hefur haft sam­band við mig um þetta eða leitast eftir á­litum, skoðunum né leyfum frá neinum nema systur minni sem af­henti miðlunum dag­bókina án nokkurs sam­ráðs við okkur hin. Heimildir eru einungis hafðar frá einni mann­eskju. Hefur ein­hver haft fyrir því að rann­saka hennar bak­grunn? Hún lætur í ljós í þeim við­tölum sem henni hafa boðist að hún hafi verið mikil mömmu­stelpa, hetjan sem talar máli látinnar móður sinnar og birtir eld­gamlar myndir af sér og mömmu sinni. Mætti kannski rifja upp minningar­greinina sem hún skrifaði ást­úð­lega um mömmu sína sem hún elskaði svo heitt? Æji úps! Það er engin minningar­grein…“

„Ég velti því fyrir mér hvernig er komið fyrir fjöl­miðlum á Ís­landi. Hvernig á al­menningur að treysta því sem þeir birta í sínum blöðum (um hvað­eina) þegar það er ljóst bara í þessu ein­staka máli að þeir geta ekki einu sinni náð nöfnum rétt, hvað þá virt þá gullnu blaða­manna­reglu að það eru tvær hliðar á öllum málum,“ skrifar Soffía að lokum.