Snorri lætur Bjarna og Ás­laugu heyra það: „Þögnin er al­ger! Á­huginn er enginn!“

Snorri Magnús­son, for­maður Lands­sam­bands lög­reglu­manna, er afar ó­hress með við­bragðs­leysi Ás­laugar Örnu Sigur­björns­dóttur dóms­mála­ráð­herra og Bjarna Bene­dikts­sonar fjár­mála­ráð­herra.

Snorri skrifar um kjara­samninga lög­reglu­manna í Morgun­blaðinu í dag og segir hann sorg­legt að skoða kjara­samninga­sögu lög­reglu­manna frá því að ríkið tók yfir lög­gæslu á Ís­landi af sveitar­fé­lögum.

Leiðin legið niður á við

Snorri bendir á að í eldri kjara­samningum lög­reglu­manna við sveitar­fé­lögin hafi lög­reglu­menn verið á pari við aðrar stéttir opin­berra starfs­manna í launum. Frá yfir­töku ríkis­valdsins hafi leiðin legið niður á við gagn­vart lög­reglu­mönnum.

Snorri fer yfir þessa sögu og í stuttu máli nefnir hann af­nám verk­falls­rétts lög­reglu­manna árið 1986 og kjara­samning sama ár þar sem samið var um að laun lög­reglu­manna skyldu taka meðal­tals­hækkunum til­tekinna hópa opin­berra starfs­manna. „Sá samningur stóð ekki lengi því ríkis­valdinu þótti „sjálf­virkar launa­hækkanir stéttarinnar of miklar“.

Snorri segir að ríkis­valdið hafi haft þennan við­miðunar­samning af lög­reglu­mönnum og fer hann ekki beint fögrum orðum um þá sem stóðu að því. „Við, lög­reglu­menn, getum einungis vonað að þeir hinir sömu sofi vel og að sam­viska þeirra sé ekki að naga þá! Það eru aumir ein­staklingar sem vega úr laun­sátri og ganga gegn betri sam­visku!“

Enginn áhugi og alger þögn

Snorri segir að staða mála í dag sé ekki mikið betri og segir hann í senn dapur- og ömur­legt að eiga sam­skipti við „ofur- og ægi­vald ráð­herra sem engan á­huga“ hafa á vel­ferð eða af­komu laun­þega sinna og starfs­manna.

„Engan á­huga hafa á að ræða við starfs­menn sína og þeirra full­trúa um stöðu starfs­manna sinna, hvort sem það eru ráð­herrar fjár- eða dóms­mála! Þögnin er al­ger! Á­huginn er enginn! Sam­skiptin eru engin! Á sama tíma er það dapur­legt að eiga sam­skipti við vald sem nýtir og um leið mis­notar vald sitt gagn­vart ein­stak­lingum og stéttum sem ekki njóta þeirra sjálf­sögðu mann­réttinda sem felast í þeim heimildum að gera verk­fall! Á sama tíma er það ömur­legt til þess að hugsa að „sá sem valdið hefur“ skuli mis­bjóða því,“ segir Snorri sem heldur gagn­rýni sinni á­fram:.

„Á sama tíma er það dapur­legt að sjá ægi­valdið leita allra leiða til að komast hjá því að efna fyrri lof­orð sín og dreng­skapar­heit! Á sama tíma er það ömur­legt að vera gerður að ó­merkingi orða sinna fyrir til­stilli orða annarra ein­stak­linga, á for­ræði ráð­herra, sem smæla svo bara framan í heiminn! Smæla eins og þeir sjálfir beri enga á­byrgð á orðnum hlut! Hafa jafn­vel, bréf­lega, í hótunum um lög­sókn við þá sem benda á strákinn Tuma! Já það er undar­legt þetta ríkis­vald, sem í krafti yfir­burða sinna og afls­muna skuli ekki geta staðið í lappirnar og hrein­lega viður­kennt orðinn hlut. Viður­kennt rangindi sín og ó­heilindi gagn­vart heilli stétt opin­berra starfs­manna. Staðið í lappirnar og hrein­lega sagt hlutina eins og þeir eru. Hrein­lega staðið í lappirnar og sagt við sjálft sig hingað og ekki lengra – þessi rangindi okkar þarf að laga!“

Leitað til Mannréttindadómstólsins?

Snorri segir að lokum að lang­lundar­geð lög­reglu­manna sé langt en nú sé nóg komið. Þolin­mæðin sé á þrotum og það fyrir löngu síðan.

„ Svik, á svik, á svik ofan ríkisægi­valdsins, gagn­vart stéttinni eru ein­fald­lega komin á það stig að spurning er hvort ekki sé rétt að velta þeim hlutum og spurningum upp hvort hér sé ekki um al­var­leg mann­réttinda­brot að ræða? Á sama tíma velta því fyrir sér hvort ekki sé rétt að fara með mál­efni stéttarinnar fyrir mann­réttinda­dóm­stól Evrópu! Það yrði þá enn einn myllu­steinninn á brokk­gengri slóð ís­lenskra stjórn­valda á sviði mann­réttinda gagn­vart þegnum sínum.“