„Ég hef mestan part unnið fjarvinnu síðustu 25 árin og get tekið undir hvert orð hér,“ segir fjölmiðlamaðurinn Sigursteinn Másson í færslu á Facebook-síðu sinni.
Sigursteinn deilir þar umfjöllun Kjarnans þar sem fjallað er um þingsályktunartillögu Þorbjargar Sigríðar Gunnlaugsdóttur, þingmanns Viðreisnar, þess efnis að gerð verði úttekt á þeim tækifærum sem felast í fjarvinnu og markvissri fjarvinnustefnu fyrir íslenskan vinnumarkað.
Í greinargerð með tillögunni er bent á að fjarvinna hafi aukist mikið á tímum heimsfaraldursins og sóttvarnaaðgerða og reynslan almennt verið jákvæð. Þá sé mikill áhugi fyrir auknu valfrelsi í þessum efnum.
Sigursteinn fagnar þessari tillögu – eins og eflaust margir aðrir Íslendingar – en sjálfur hefur hann reynslu af þessu fyrirkomulagi.
„Helstu kostirnir eru kannski þeir að maður ræður tíma sínum, umhverfi og félagsskap en fjarvinna er einnig umhverfismál. Ég vel mér staði sem ég uni mér sem best á, hverju sinni, og kalla ekki á akstur eða annarskonar kolvetnisskutl. Staðir sem veita mér innblástur og næði,“ segir Sigursteinn sem hefur meðal annars dvalið á Spáni við vinnu.
Hann bendir á að vissulega þurfi maður að koma sér þangað, það er að segja ef maður er ekki í eldhúsinu heima eins og gerir stundum.
„En þegar ég hef fundið mér mitt þorp eða borg er ég stundum þar vikum eða mánuðum saman án þess að fara annað. Sveigjanlegar vinnuaðstæður og umhverfi leiða til meiri ánægju og aukinna afkasta. Um þetta vitna margar rannsóknir. Mæli með því að stíga skrefið og að stjórnvöld gangi á undan með góðu fordæmi.“
