„Nú þegar ég bý mig andlega undir að snúa heim finn ég fyrir tilhlökkun en líka dálitlum kvíða. Kvíða fyrir því að upplifa, að nýju, stofnanavaldið sem birtist með mildum svip en lemur fast.“
Þetta segir Sigursteinn Másson, fjölmiðlamaður og kvikmyndagerðarmaður, sem dvalið hefur erlendis undanfarna mánuði, þá einna helst í Andalúsíu á Spáni og á Kanaríeyjum. Sigursteinn er á heimleið eftir nokkrar vikur og er þegar farinn að huga að því sem bíður hans á Íslandi.
„Ég er í uppgjöri við Ísland og sjálfan mig. Ég elska landið, fólkið mitt, næðingssama náttúruna, skringilegheitin þarna og margt það sem einangruðu eyjalífi fylgir. Kannski þess vegna sem ég leita gjarnan annarra eyja á ferðalögum mínum. Nú þegar þrjár vikur eru í heimför verða hugsanir áleitnari,“ segir Sigursteinn í færslu á Facebook.
Hann segir að tilfinningarnar séu stundum stríðnar og nefnir að nágranni hans í næsta þorpi, Karl Th. Birgisson, telji að efasemdirnar í garð yfirvalda megi rekja til persónulegrar reynslu hans við gerð þáttanna um Guðmundar- og Geirfinnsmálin á sínum tíma og svo til reynslunnar af gölluðu heilbrigðiskerfi.
„Við gerð þáttanna um sakamálin, sem skóku þjóðina, varð mér allt í einu ljóst hvernig ekki aðeins allir stjórnmálaflokkar landsins, lögreglan, ríkissaksóknarinn og dómstólarnir brugðust grunnskyldum sínum heldur allir fjölmiðlar landsins einnig. Allir með tölu brugðust í botnlausri meðvirkni sinni og gagnrýnisleysi. Þjóðin brást,“ segir hann.
Sigursteinn heldur áfram og segir að þegar hann missti geðheilsuna og var nauðungarvistaður hafi meingallað, valdsviptandi og niðurlægjandi kerfi blasað við – kerfi sem skilaði fólki veikara frá sér en þegar það fór inn.
„Fyrirkomulag nauðungarvistana rústaði hreinlega fjölskyldum og leiddi til sjálfsvíga.
Þegar ég datt inn í málefni flóttamanna blasti við enn einn óskapnaður kerfisins. Hin hrímkalda mynd valdsins birtist þar með grímu góðseminnar en sem dæmdi ungt fólk, sem átti engan að í veröldinni, miskunnarlaust til dauða. Enn eitt áfallið. Enn ein vonbrigðin gagnvart þjóðfélaginu mínu.“
Sigursteinn segist ekki hafa ætlað að nefna samkynhneigðina og stríðið við kirkjuna í upphafi nýrrar aldar. Þar á bæi hafi menn loks bætt ráð sitt en það hafi tekið sinn tíma.
