Sigurjón M. Egilsson, fjölmiðlamaður og ritstjóri Miðjunnar, segir að um hver einustu jól rifjist upp fyrir honum jól æskuáranna sem einkenndust meðal annars af vonbrigðum og minnimáttarkennd.
Í áhrifamiklum pistli á vef Miðjunnar rifjar Sigurjón upp jól fyrir margt löngu þegar móðir hans kallaði hann og bræður hans á fjölskyldufund. Sigurjón var á að giska 11 til 12 ára.
„Pabbi var ekki heima. Bara við bræðurnir og mamma. Þar var okkur gerð grein fyrir að engir peningar væru til. Því yrðum við að sættast á að bjúgu yrðu í jólamatinn hjá okkur,“ segir Sigurjón.
Ástæða þess að bjúgu urðu fyrir valinu var sú að lykt af sjóðandi bjúgum er ekki svo fjarri lykt af sjóðandi hangikjöti.
„Fram á stigaganginn bærist því lykt af reyktu kjöti. Við gátum ekki annað en sagt já og sæst á stöðuna. Enda vanir vonbrigðum. Reyndar rættist úr þegar ættingi hjálpaði til,“ segir Sigurjón sem beinir svo orðum sínum að Katrínu Jakobsdóttur og Bjarna Benediktssyni.
„Katrín og Bjarni, hversu víða verða bjúgu í matinn á jólunum. Alls ekki vegna þess að fólki langi að hafa bjúgu í jólamatinn. Nei, vegna þess að meðal okkar er fólk sem hefur ekki efni á öðru.Um hver einustu jól rifjast upp fyrir mér jól æskuáranna. Vonbrigði, minnimáttarkennd og svo margt annað. Ég veit að það er fjöldi barna í þessum sporum í dag. Ekki eru það ráðherrabörnin. Þið sem veljið þessa leið fyrir fátækasta fólkið hafið skömm fyrir.“
Pistill Sigurjóns í heild sinni.
