Sigurgeir B. Kristgeirsson, framkvæmdstjóri Vinnslustöðvarinnar, er allt annað en sáttur meðfréttaflutning Stundinnar um tengls Vinnslustöðvarinnar About Fish á Tortóla og Alexander Moshensky. Hann segir það raklaus þvættingur og hreinar lygar að Vinnslustöðin sé tengd félaginu eða Moshensky.
„Stundin birti furðulegt viðtal við mig um tengsl okkar Alexanders Moshinsky í Hvíta-Rússlandi í síðasta blaði. Efnislega er þessum skrifum annars vegar ætlað að skapa þeirri fullyrðingu trúverðugt yfirbragð að Vinnslustöðin eða eigendur hennar hafi átt eða eigi About Fish á Tortóla, félag sem síðar eigi fyrirtæki sem flytji fisk til Hvíta-Rússlands, og hins vegar að Alexander Moshinsky hafi lánað eigendum Vinnslustöðvarinnar, þar með sjálfum mér, fjármuni til kaupa á hlutabréfum í Vinnslustöðinni,“ skrifar Sigurgeir í grein á Vísi í gær.
„Allar þessar fullyrðingar eru kunnuglegar en rangar. Þær eru sameiginlegt hugarfóstur Guðmundar Kristjánssonar, eiganda Brims og fyrrverandi meðeiganda í Vinnslustöðinni, og lögmanns hans, Magnúsar Helga Árnasonar. Ásakanirnar eru enn jafn rakalaus þvættingur og þegar þegar þær voru fyrst bornar á borð forðum fyrir hluthafa Vinnslustöðvarinnar og á opinberum vettvangi. Lygaþvæla verður ekki sannleikur við endurtekningu og endurnýtingu í höndum „rannsóknarliðs“ á vegum Stundarinnar,“ heldur hann áfram.
„Ég tók mig til í tilefni af þessu síðasta útspili Stundarinnar og lagðist í smá rannsóknarvinnu um samskipti við fjölmiðla og sé ástæðu til að birta þær hugleiðingar í fáeinum greinum. Þar legg ég meðal annars til grundvallar samtal okkar Inga Freys Vilhjálmssonar Stundarmanns og eigin niðurstöður og ályktanir sem ég hlýt að draga af því sem við mér blasir,“ skrifar Sigurgeir.
Hann rifjar síðan upp spajllið sitt við Inga Frey í símann þar sem hann sagðist hafa svarað öllu og spurt á móti.
„Afar áhugavert viðtal þar sem ég benti honum á að spillingin væri mun nær okkur en í Hvíta-Rússlandi og nefndi dæmi, þó ekki þetta sem hér fer á eftir. Í lok samtalsins spurði ég Inga Frey hvort hann tæki viðtalið upp, sem hann játaði en hafði ekki getið um í upphafi sem honum bar skilyrðislaust. Ég óskaði eftir afriti af samtalinu en hann hafnaði því. Hvers vegna? Allt þolir ljós sem ég sagði en þolir allt það ljós sem Stundarmaður bar á borð?“
„Eftir samtalið rifjaðist upp fyrir mér að Ingi Freyr þessi fór að hringja í mig á árið 2012, þá sem blaðamaður DV. Ég lagðist í ,,rannsóknarvinnu“ til rekja þráðinn, mér til skemmtunar og vonandi lesendum þessarar greinar til fróðleiks og upprifjunar á hvernig tilteknir blaðamenn vinna. Ég hef ekki upplýst áður um allar hliðar þessarar fréttar en geri það nú og heimildarmaður minn er sá sami og áður,“ skrifar Sigurgeir.
Sigurgeir sakar síðan Reyni Traustason um að hafa þegið fé frá Gumma í Brim og birtir fréttir frá árinu 2014 máli sínu til stuðnings.
„Í ágústmánuði 2014 neyddist Reynir Traustason til að viðurkenna að hann hefði þegið 15 milljónir króna frá Guðmundi Kristjánssyni í Brimi gegn því að DV hætti að birta neikvæðar fréttir um sig en sneri sér í staðinn að því að fjalla um Vinnslustöðina! Þetta viðurkenndi Guðmundur Kristjánsson sjálfur, bæði á stjórnarfundi Vinnslustöðvarinnar og opinberlega. Til fróðleiks lesendum greinar þessarar þá er ég heimildarmaður Elliða Vignissonar sem birti færslu á heimasíðu sinni og varð til þess að þeir félagar viðurkenndu samvinnu sína. Í kjölfarið kvaðst Guðmundur ætla að stefna Elliða fyrir rógburð en stóð ekki við hótunina. Reynir viðurkenndi að hafa þegið peninga frá Guðmundi en neitaði því að milljónirnar hefðu haft áhrif á skrif DV.“
„Í mig hafði hringt maður sem gjörþekkti rekstur DV og upplýst mig um þessar greiðslur. Hann upplýsti mig þá um ýmislegt fleira og hefur nú staðfest nýlega aftur í samtali við mig þetta sem ég ætla að láta eftir mér að birta enda held ég að þau atriði skipti máli fyrir opinbera umræðu um vinnubrögð blaðamanna sem tengjast Stundinni.
Í þágu rannsóknar minnar og að upplýsa almenning er rétt að rekja þráðinn.
DV hafði fjallað með afar neikvæðum hætti um Guðmund Kristjánsson í Brimi, uppnefnt hann í nafnlausum skoðanadálkum sem birtust í blaðinu og í einum slíkum brigslað honum um að hafa limað útgerð sundur og skilið útgerð og byggðalög á Vestfjörðum í sárum.“
„Ári síðar, 2012, kvað við nýjan tón í DV. Þá höfðu milljónir króna skipt um eigendur að tjaldabaki og allt orðið gott og fagurt í samskiptum Reynis Traustasonar og Guðmundar Kristjánssonar. Í sama tölublaði DV voru birtar tvær fréttir af Guðmundi þar sem hann skammar Moggann annars vegar fyrir að birta ranga frétt um hann og sömuleiðis er fjallað afskaplega vinsamlega um „baráttujaxlinn“ Guðmund í Brimi og hugmynd hans um að DNA-greina makríl DV mærir svo Guðmund fyrir hafa yfir sér „blæ kímni og visku sem þykir tilbreyting frá hörkunni og áróðrinum sem þykir einkenna LÍÚ“ (!),“ skrifar Sigurgeir.
„Ingi Freyr Vilhjálmsson þarf því ekki að fara yfir Stundarlækinn eftir vatni. Í stað þess að fara með fleipur og þvætting um meint tengsl mín og Vinnslustöðvarinnar við Hvíta-Rússland þarf hann ekki annað en skyggnast um í eigin ranni til að fá þetta líka fína efni í framhaldsseríu í Stundinni um skjalafals, bókhaldssvik, fjárdrátt og spillingu sem tengist DV og Brimi, með sögulegum þræði beint í eigendahóp Stundarinnar sjálfrar.
Veruleikinn getur verið svo yndislega ótrúlegur því nú er Ingi Freyr orðinn aðstoðarrannsakandi Helga Seljan, „rannsóknarritstjóra“ Stundarinnar, – undir stjórn Jóns Trausta Reynissonar!“ skrifar hann síðan að lokum.
Hann bætir við í neðanmáli að Stundin hafi hafnða því að birta grein sína á vef sínum. „Ég óskaði eftir að greinin væri birt opin og öllum aðgengileg svo lesendur Stundarinnar hefðu óheftan aðgang að viðbrögðum mínum.“
