Sigurður Helgi Guðjónsson, formaður Húseigendafélagsins, hefur marga fjöruna sopið í málefnum húseigenda. Hann skrifaði athyglisverða grein sem birtist á vef Vísis í gær þar sem hann varpar ljósi á hina gullnu reglu í samskiptum til að forðast nágrannaerjur.
Sigurður bendir á að eigendum sé skylt að haga hagnýtingu sinni og umgengni þannig að aðrir í húsinu verði ekki fyrir meiri ama, ónæði og óþægindum en óhjákvæmileg er og venjulegt í sambærilegum húsum.
„Eiganda ber að taka samgjarnt og eðlilegt tillit til sambýlisfólks síns og fara eftir lögum og reglum og samþykktum húsfélagsins í því efni. Í flestum tilvikum er sambýlið með ágætum og þá oftast af sjálfu sér án þess að menn séu að velta fyrir sér reglum og fari meðvitað eftir þeim. Hin nauðsynlegu gildi, tillitssemi og umburðarlyndi, eru sem betur fer ríkjandi eðlisþættir hjá flestum,“ segir hann.
„Nágrannadeilur og krytur eru skemmandi og slítandi og eitra mikið og fljótt úr frá sér. Í stað þess að fólk hvílist og hlaði batteríin heima þá er fólk úttaugað og þreyttara þegar það fer að heiman en þegar það kom. Lítil fjölbýlishús eru verst. Þar mætast stálin stinn. Þar eru það einstaklingar sem kljást en ekki meiri og minnihluti. Þar er maður á mann. Smá mál verða stór á augabragði. Það er mikill eldsmatur og mögnun í návíginu,“ segir Sigurður sem veit hvað hann syngur í þessum efnum.
Hann segir að það sem virðast vera fáránleg smámál og tittlingaskítur séu stórmál þrungin miklum tilfinningum hjá þeim sem hlut eiga að máli.
„Þess vegna eru aðgerðir og viðbrögð fólks oft skondin og geggjuð og ekki í takt við tilefnið í augum þeirra sem utan standa,“ segir Sigurður í grein sinni og bætir við að erfiðust séu eldri fjölbýlishús sem upphaflega voru hönnuð og byggð sem einbýlishús.
„Þegar fleiri íbúðum hefur verið ungað út hefur það stundum þurft að beita reddingum, sem voru og verða alltaf klúður. Kvaðir og umferðarréttur þvers og kruss. Staðsetning, afstaða og aðkoma að sameign tómt klúður. Í þannig húsum er oft innbyggð og óþrjótandi uppspretta fyrir deilur sem standa áratugum saman og kosta eigendur fúlgur, fyrirhöfn, frið og andlega heilsu,“ segir Sigurður sem kemur svo að hinni gullnu reglu.
„Tillitssemi og umburðarlyndi og eðlileg virðing eru hin gullnu gildi og lykillinn að góðu og friðsömu sambýli. Gleymist þau þá fer allt í háaloft og hund og kött hvað sem lög og reglur segja og hversu flott húsið er. Nágrannar verða að sætta sig við viss óþægindi og vissar truflanir sem óhjákvæmilega fylgja fjölbýli. Venjulegt fjölskyldubrambolt verða menn að þola. Fólk í fjölbýli er ekki eitt í heiminum og kemst aldrei hjá því að verða vart við granna sína og það brölt sem fylgir venjulegu heimilislífi,“ segir Sigurður en grein hans má lesa í heild sinni hér.
