„Náunginn á undan mér í röðinni var með skítugt sítt hár. Hann virtist sveittur og hallærislegur, í fáránlegum lörfum. Engan veginn í takt við tímann. Það var fnykur af honum. Ætlaði hann aldrei að ljúka erindinu? Hann var farinn að fara verulega í taugarnar á mér.“
Svona hefst pistill eftir Sigurbjörn Þorkelsson, ljóðskáld, rithöfund og aðdáanda lífsins, í Morgunblaðinu í dag. Sigurbjörn skrifar reglulega pistla um ýmis málefni í Morgunblaðið og reynir hann í þeim að blása lesendum jákvæðni í brjóst með góðum boðskap. Boðskapur pistilsins í dag er að dæma ekki náungann. Yfirskrift pistilsins er: Við erum alls konar en einstök og öll jafn mikilvæg.
„Við erum alls konar og allir eru einhvern veginn. Sumir eru öðruvísi og aðrir hinsegin. Samt göngum við öll, misjöfnum takti, sama veg í átt til lífsins sólar,“ segir hann.
Um manninn í röðinni, sem pistillinn fjallar um að hluta, segir Sigurbjörn:
„Hélt hann að ég gæti eytt öllum deginum í að bíða vegna hans? Svo leit hann við og horfði ákveðið en afar vingjarnlega í augun á mér. Þetta var einhvern veginn allt öðru vísi maður en ég hafði ímyndað mér. Eitt augnablik fannst mér ég mæta augnaráði frelsarans. Fer hans minnsti bróðir eða systir kannski bara í taugarnar á mér eftir allt? Ég leit undan, varð niðurlútur. Ég skammaðist mín. Við erum öll einhvern veginn. Í skóginum leynast margvísleg tré, stór og smá.“
Sigurbjörn bendir á að ólíkar tegundir þrífist í skóginum með misjafnt vaxtarlag og fjölbreyttar greinar. „Öll eru þau þó sprottin úr sama jarðveginum. Sum blómgast vel. Eru tignarleg. Berast á. Halda lífi. Og bera mikinn og góðan ávöxt. Önnur ná sér einhvern veginn aldrei alveg almennilega á strik. Hrörna fljótt, visna og deyja. Ástæðuna þekkjum við ekki. Og varla er við sjálf trén að sakast!“
Sigurbjörn heldur áfram:
„Við mannfólkið erum líkt og trén í skóginum eða greinar trjánna. Einungis sem blaktandi strá í vindi sem reyna að laufgast, ná áttum og sanna sig í lífsins stormi. En okkur tekst það greinilega ekki alltaf, þrátt fyrir einlægan ásetning og einbeittan vilja. Munum bara að dæma ekki trén í skóginum því þau eru bara eins og þau eru. Þau þarf að rækta og að þeim að hlúa. Þau þarfnast umhyggju, skilnings og samstöðu rétt eins og við. Þau þurfa að vera vinir og standa saman, þótt ólík séu. Því þau þurfa hvert á öðru að halda til að komast af og mynda skjólgóðan skóg.“
Sigurbjörn segir að litróf mannlegrar tilveru fái sín ekki notið nema allir litirnir komi fram og fái að njóta sín. „Hver með sínum hætti. Tilveran verður þá fyrst fullkomin þegar daufu litirnir taka að styðja þá sterku og ekki síst þeir sterku taka að styðja við þá daufari. Væri tilveran ekki fátæklegri ef allt væri bara svart og hvítt?“
