Sig­rún Sif um 49 ár af ranglæti: „Ég ætlaði að sækja barnið mitt sem lög­reglan sagðist gæta, en greip í tómt“

Sig­rún Sif Jóels­dóttir, aktív­isti og stjórnar­kona í Líf án of­beldis, lýsir yfir stuðningi við bar­áttu Erlu Bolla­dóttur í nýrri grein á Vísi.

Sig­rún hvetur fólkt til að mæta á sam­stöðu­fund á Austur­velli á laugar­dag þar sem enn­fremur er mót­mælt „rang­lætinu sem hún hefur verið beitt í 49 ár.“

Mark­mið fundarins er að sýna Erlu að „hún stendur ekki ein og ein­angruð, líkt og hún og aðrir dóm­þolar þurftu að gera ára­tugum saman.“

„Ég hef heyrt um konur eins og mig. Þessi hugsun læddist að mér þar til hún var alveg fremst í hug­skotinu, þar sem ég sat frammi fyrir mats­nefnd á vegum ríkisins dag einn í mars við að út­skýra hvernig mér hefði snar­batnað í veikinda­leyfi er­lendis eitt sinn, en hefði svo slegið illa niður þegar ég kom heim til Ís­lands aftur,“ skrifar Sig­rún í greininnis em ber heitið „Kona eins og Erla Bolla­dóttir“

„Það var ekki bara vetrar­kuldinn sem fór illa í sinnið og skrokkinn, það var á­fall sem ég á enn­þá erfitt með að vera ber­orð um, að koma heim til að skilja að hvorki ég né barnið mitt áttum vísa vernd frá því of­beldi sem að okkur steðjaði. Heldur myndi ríkið sjálft með sínum full­trúum, taka þátt í að beita okkur frekara of­beldi, snúa raun­veru­leikanum á rönguna, steypa mér í staðal­mót for­ræðis­hyggju af sekri konu, smána mig eftir form­legum leiðum og þvinga okkur inn í það of­beldi sem við reyndum að forða okkur frá. Orðin svik og rang­læti eru nær­tæk.“

„Stofnana­grimmdin var ekki bara til handa mér í sam­tímanum, síðan þá hef ég séð yfir­völd gera kerfis­bundið það sama við ótal aðrar fyrir það eitt að vera af sortinni, mæður, konur og þol­endur of­beldis. Löngunin er hverfandi til að ræða það sem gerðist í mínu lífi fyrir fimm árum síðan, en hvern langar líka að ber­skjalda sína sárustu reynslu, tauga­á­fallið á lög­reglu­stöðinni, þar sem ég ætlaði að sækja barnið mitt sem lög­reglan sagðist gæta, en greip í tómt, nístandi óttann við að sjá það aldrei aftur. Ég sá barnið mitt aftur, fékk hann í fangið, fyrr en ég þorði að vona en hef ekki fyrir­gefið yfir­völdum þetta. Enda hafa þau enga iðrun sýnt eða viður­kennt það rang­læti sem ég var beitt af full­trúum ríkis­valdsins þennan daginn og eins og í keðju­verkun næstu tvö árin eftir það,“ skrifar Sig­rún.

„En hvað með 49 ár af mann­réttinda­brotum gagn­vart ís­lenskum sam­borgara okkar? Það er leitt að þurfa að segja það, tekur virki­lega á að horfast í augu við það, en ef þú ert kona á Ís­landi, móðir, systir, dóttir, amma, þolandi of­beldis þá getur þú ekki reitt þig á stjórn­völd til að gæta þinna mann­réttinda, hvað þá að bera sjálf­krafa virðingu fyrir þér sem full­gildri mann­eskju and­spænis þeirra vald­beitingu.“

Sig­rún segir að endur­upp­töku­dómur hafi brugðist. „Saka­dómur yfir Erlu Bolla­dóttur frá árinu 1980 er aug­ljós­lega rangur. Tví­tug er hún fjar­lægð af yfir­völdum frá ellefu vikna gömlu barni sínu, þá í annað sinn og var beitt mikilli þvingun eins og ítar­lega hefur komið fram.“

Hægt er að lesa greinina í heild sinni hér.

Sig­rún bendir á við­burðinn Sam­staðam eð Erlu Bolla­dóttir sem má finnahér.