Sig­ríður um stöðuna á Landa­koti: Rottu­gangur og silfur­skottur – „Þessu má þakka yfir­völdum“

Sig­ríður Magnús­dóttir, hjúkrunar­fræðingur á Land­spítalanum, segir að Landa­kot sé al­gjör­lega ó­hæft til að hægt sé að sinna þar gömlu og sjúku fólki.

Sig­ríður skrifaði pistil á Face­book-síðu sína í gær­kvöldi í kjöl­far við­tals Einars Þor­steins­sonar við Má Kristjáns­son, yfir­lækni smit­sjúk­dóma­deildar Land­spítalans, en til­efni við­talsins var skýrsla um CO­VID-19-hóp­sýkinguna sem kom upp á Landa­koti.

„Einar Þor­steins­son reyndi mikið nú í Kast­ljósi að sauma að Má Kristjáns­syni yfir­lækni sýkinga­varna og gat ég ekki skilið hann öðru vísi en við ættum helst öll, starfs­fólk á Landa­koti, að ganga með haus­poka það sem eftir er ævinnar,“ segir Sig­ríður í pistlinum.

„Landa­kot er al­ger­lega ó­hæft til að sinna þar gömlu sjúku fólki. Það hefur lengi verið vitað. Húsið er gamalt og í niður­níðslu til margra ára af við­halds­leysi. Lík­lega eru öll hol­ræsi undir húsinu meir og minna brotin og lek, þar er rottu­gangur og oft flæðir upp úr þeim bæði á bað­her­berginu á dag­deildinni í L-byggingunni og í eld­hús­að­stöðu í K-byggingunni,“ segir Sig­ríður í færslunni.

Hún heldur á­fram:

„Silfur­skottur hafa verið við­varandi vanda­mál og eitrað fyrir þeim af og til. Sveppa­sýking hefur einnig verið mikil víða í húsinu. Á legu­deildum þar sem liggja 16 - 21 sjúk­lingur eru eitt til tvö bað­her­bergi , og/eða 2-3 salerni. Það hefur verið troðið inn á deildirnar þannig að jafn­vel 3 hafa deilt her­bergi. Starfs­fólk hefur verið skorið við nögl, bæði vegna sparnaðar og mann­eklu. Tæki og tól hafa verið sam­nýtt vegna sparnaðar. Endur­hæfingar­að­staða þröng og erfið,“ segir Sig­ríður en færslan hefur vakið mikil við­brögð.

„Þessu má þakka yfir­völdum, stjórn­mála­mönnum sem alltaf hefur fundist það sjálf­sagt að spara í öldrunar­þjónustunni. Þrátt fyrir „frá­flæðis­vanda“ LSH hefur hverri öldrunar­deildinni á fætur annarri verið lokað til að spara, en alltaf þurft að opna þær aftur í ein­hverri mynd skömmu seinna. Því má þakka mis­vitrum ráða­mönnum þjóðarinnar hverju sinni. Þeir hafa skorið upp og skeytt saman þessari þjónustu öllum til ama og eyði­leggingar í gegnum árin.

Sig­ríður endar færsluna á þessum orðum:

„Nú þegar starfs­fólkið er að niður­lotum komið í þessu veirufári kemur frétta­maðurinn Einar Þor­steins­son og af fá­fræði og frétta­æsingi saumar hann að okkur starfólkinu sem stöndum í fram­línunni, með grímur, gler­augu, plast­hanska og í hlífðar­sloppum allan vinnu­tímann, skiptandi á múnderingunni í hvert skipti sem við sinnum nýjum sjúk­lingi. Við eigum að leggjast á hnén og biðjast vægðar, biðja þjóðina af­sökunar. Yfir­menn Land­spítalans hafa þurft að skera niður þjónustu spítalans á hverju ári vegna fjár­þurrðar, það er pólitísk á­kvörðun, á­kvörðun stjórn­mála­manna. Þar liggur á­byrgðin.“

Orð Sig­ríðar ríma á­gæt­lega við orð sem Gunnar Skúli Ár­manns­son, svæfinga- og gjör­gæslu­læknir, sagði eftir þáttinn í gær­kvöldi. Hann sagði ljóst að kjörnir full­trúar hefðu snúið blinda auganu að Land­spítalanum og bág­bornum hús­næðis­málum hans. Því hafi farið sem fór á Landa­koti.

„Sann­­leikurinn er sá að ef allt hefði verið eðli­­legt hefði verið opnaður nýr full­kominn Land­­spítali hér í Reykja­­vík með full­komnum sótt­vörnum árið 1985,“ sagði hann og bætti við að í dag væri þá verið að byggja nýjan spítala, til að leysa af hólmi þann sem var opnaður árið 1985. „Af­­leiðingin er sú að nú­verandi -al­­gjör­­lega úr­­elt-hús­­næði Land­­spítalans er hættu­­legt sjúk­lingum hans.“