„Ekki skemmdi það gleðina þegar ég var kölluð lukkudýrið. Skemmtilegustu dagarnir voru þegar mér var réttur þúsund krónu seðill sem ég mátti eiga því ég var nú lukkudýrið,“ segir ung kona, Sigríður að nafni.
Sigríður er ein þeirra sem stíga fram og segja sögu sína á vefnum Lokum.is, árverkniherferð Samtaka áhugafólks um spilafíkn, SÁS. Herferðin hefur það markmið að varpa ljósi á hversu skaðleg fíkn í spilakassa getur orðið.
Byrjaði sakleysislega
Sigríður var ung að árum, níu eða tíu ára, þegar faðir hennar byrjaði að spila í spilakössum. Hún bjó ein með föður sínum og umgekkst mikið vin sinn sem var spilafíkill. Konan vill ekki koma fram undir réttu nafni til að vernda fjölskyldu sína og er því kölluð Sigríður í umfjöllun Lokum.is.
Faðir hennar spilaði mikið í spilasölum og í svokölluðum sjoppukössum og fór hún oft með honum að spila.
„Þetta byrjaði mjög sakleysislega. Ef að pabbi fékk bónusleik eða reyndi að dobbla upphæðina þá bað hann mig stundum um að ýta á einhvern takka. Mikið fannst mér gaman þegar ég ýtti á „réttan“ takka, þar sem pabbi var svo ánægður með mig. Allt í einu var ég farin að fá hrós og fagnaðarlæti frá pabba og vini hans fyrir það eitt að það hittist bara þannig á að kassinn var að gefa,“ segir Sigríður sem var kölluð lukkudýrið eins og kemur fram hér að framan.
Ræddu hvað þau væru heppin
Ekki leið á löngu þar til spilakassarnir fóru að skemma líf hennar. Það var sjaldan til matur heima hjá henni og þegar hún talaði um að hún vildi flytja til móður sinnar sagði faðir hennar að þá þyrfti hann að borga tvöfalt meðlag og missa íbúðina.
Eins og oft vill verða hjá spilafíklum og aðstandendum þeirra fer lífið að snúast um spilakassana. Sú var raunin í tilfelli Sigríðar og föður hennar.
„Við fórum stundum á kvöldin í sjoppuna, keyptum nammi með myndinni sem við ætluðum að horfa á og svo var spilað í kassanum. Ef pabbi tapaði þá varð ekkert úr kvöldinu en þegar hann vann þá voru þetta með skemmtilegustu kvöldunum og við pabbi gátum setið hlæjandi yfir bíómynd og rætt það hvað við vorum heppin.“
Sagði námsráðgjafanum frá
Að lokum ákvað Sigríður að ræða við námsráðgjafa í skólanum sínum um ástandið heima fyrir. Bað hún ráðgjafann um að segja engum.
„Einhverjum dögum seinna kallaði hún á mig og þar sat pabbi. Ráðgjafinn sagði við mig að hún væri búin að tala við pabba minn og að hann lofaði að hætta að spila. Um leið og við komum heim var ég lamin í klessu fyrir að vera að bulla svona hluti við annað fólk.“
Það tekur á fyrir Sigríði að rifja upp barnæskuna en hún telur mikilvægt að varpa ljósi á þá erfiðu stöðu sem börn spilafíkla búa við.
„Þetta er endalaus rússíbani. Hvernig skapi verður hann í í dag? Hvað má ég segja í dag? Öskrar hann á mig út af peningaáhyggjum? Mun hann kannski leggja hendur á mig? Ég vil koma með í spilakassann en samt ekki. Ég hata þessa kassa en samt þarf ég þá! Af hverju getur ekki einhver tekið þá í burtu? Ég vil fá pabba minn aftur. Ég vil ekki velja lengur þegar pabbi fær bónusleik því hann verður alltaf reiður þegar ég vel vitlaust. En ef ég segi nei við hann og hann velur vitlaust að þá er það líka mér að kenna. Ef við myndum vinna þann stóra yrði allt í lagi. Þessar hugsanir fóru í gegnum hausinn á mér á hverju kvöldi á meðan ég grét mig í svefn.“
Hér má kynna sér átak SÁS betur.
