Sig­ríði Haga­lín brugðið eftir á­rásirnar á Einar

„Mér er brugðið yfir þeim fúk­yrða­flaumi sem hefur gengið yfir Einar Þor­steins­son, kollega minn í Kast­ljósi, vegna við­tals hans við Pál Matthías­son, for­stjóra Land­spítalans, á mánu­daginn,“ segir frétta­konan og rit­höfundurinn Sig­ríður Haga­lín Björns­dóttir.

Sig­ríður skrifar færslu á Face­book þar sem hún tjáir sig meðal annars um þetta mál og bók sína Ey­land sem kom út árið 2016.

„Undan­farna mánuði hefur fólk stundum komið að máli við mig á förnum vegi, úti í búð, á veitinga­húsum, og spurt hvort ég búi yfir ein­hverri spá­dóms­gáfu, að hafa séð ein­angrunina vegna Co­vid-far­aldursins fyrir. Svarið er nei, það gerði ég ekki, sem betur fer,“ segir Sig­ríður sem kveðst hafa heyrt ýmsar túlkanir á bókinni; að hún sé um upp­gang fas­isma eða út­lendinga­hatur.

„En ég skrifaði hana fyrst og fremst um blaða­mennsku. Um það sem kemur fyrir þjóð­fé­lög þegar krafan um sam­stöðu verður svo fyrir­ferðar­mikil að blaða- og frétta­menn hætta að þora að spyrja erfiðra og leiðin­legra spurninga,“ segir Sig­ríður sem vindur sér svo að gagn­rýninni sem Einar, kollegi hennar, fékk yfir sig eftir við­talið við Pál á mánu­dags­kvöld.

„Við erum aldrei hafin yfir gagn­rýni, en margt af því sem sett hefur verið fram um við­talið, meðal annars hér á Face­book, getur ekki flokkast sem annað en per­sónu­legar á­rásir og smánun á hendur vönduðum og skel­eggum frétta­manni, sem hefur ekki unnið annað til saka en að vinna vinnuna sína. Einar er ekki eini frétta- eða blaða­maðurinn sem hefur þurft að þola rætnar, per­sónu­legar á­rásir fyrir störf sín, oft frá fólki sem ætti að vita betur en að fara í manninn og skjóta sendi­boðann,“ segir hún.

Sig­ríður hefur þá til­finningu að harkan í þessari ó­mál­efna­legu um­ræðu hafi aukist og berg­máls­hellarnir dýpkað að undan­förnu.

„Ég óttast að það hafi á endanum þau á­hrif að fæla hæfi­leika­fólk frá blaða­mennsku, og hræði starfandi blaða­menn frá því að fjalla á gagn­rýninn hátt um stöðu um­deildra mála. Ég bý ekki yfir neinni spá­dóms­gáfu, en ég veit hvað kemur fyrir þjóð­fé­lög þegar blaða­menn hætta að þora að spyrja erfiðra spurninga. Til þess þarf enga spá­dóms­gáfu, sagan hefur kennt okkur það, aftur og aftur.“