Sigmundur Ernir hristir hausinn: „Á Ís­landi borgar al­múginn fyrir ein­angraða visku“

Sigmundur Ernir Rúnarsson, ritstjóri Fréttablaðsins, gagnrýnir ákvörðun peningastefnunefndar harðlega að hækka stýrivexti bankans. Vextir hafa hækkað mikið undanfarin misseri en á einu ári hafa stýrivextir hækkað úr 0,75 prósentum í 3,75 prósent.

Þessi hækkun hefur sín áhrif á íslensk heimili og bendir Sigmundur á að með þessu sé bankinn að velta auknum byrðum yfir á alþýðu manna og þrengja kverkatak sitt á fyrirtæki landsins.

„Fyrir vikið er svo komið að heimili landsins með hefð­bundin hús­næðis­lán þurfa að punga auka­lega út tuttugu þúsundum króna í af­borganir í hverjum mánuði – og þá er miðað við hóf­leg lán,“ segir Sigmundur í leiðara blaðsins í dag.

Hann bætir við að Seðla­banki Ís­lands láti með þessu móti ís­lensk heimili og atvinnulíf gjalda fyrir inn­flutta verð­bólgu.

„Seðla­bankinn ber fyrir sig að allan þennan tíma hafi hann reynt að kveða niður verð­bólgu og þenslu á hús­næðis­markaði með reglu­legum og endur­teknum vaxta­hækkunum. Það hefur ekki gengið eftir. Það hefur þvert á móti mis­tekist. Og þessi til­rauna­stefna bankans bitnar sem fyrr segir á þeim sem síst skyldi, fólkinu í landinu sem getur ekki annað en greitt keisaranum það sem keisarans er. En skyldi hann vera nakinn, sjálfur ein­valdurinn atarna, eins og í ævin­týra­sögunni forðum daga,“ spyr Sigmundur og heldur áfram:

„Klæð­lítill er hann að minnsta kosti ef horft er til annarra seðla­banka álfunnar sem líta á það sem hag­fræði­legu fá­visku að hækka vexti í sam­fé­lögum sem fá engu ráðið um or­sakir og á­stæður þeirrar þenslu sem gætir í hag­kerfum þeirra. Miklu fremur þurfi að styðja við al­menning og at­vinnu­líf á tímum stríðs og far­aldurs.“

Sigmundur segir að um þetta séu ní­tján seðla­banka­stjórar evru­landanna innan Evrópu­sam­bandsins sam­mála. Og sömu­leiðis Christine Legarde, æðsti stjórnandi Seðla­banka Evrópu.

„Til við­bótar eru fimm virtustu hag­fræðingar Evrópu en til samans myndar þessi hópur sérfræðingaráð Seðla­banka Evrópu sem fundar reglu­lega um leiðir til hag­sældar fyrir fólk og fyrir­tæki.“

Hann segir að það hvarfli ekki að þessum hópi að fara ís­lensku leiðina.

„Hann er á einu máli um að frekari stýri­vaxta­hækkun slökkvi ekki verð­bólgu­eldana heldur helli hún olíu á þá með ó­fyrir­sjáan­legum af­leiðingum fyrir vel­ferð al­mennings. Eina for­sendan fyrir því að hækka vexti á nýja­leik sé fólgin í efna­hags­legum bata og lægri verð­bólgu. Á Ís­landi borgar al­múginn fyrir ein­angraða visku. Honum blæðir fyrir stefnu sem hvarflar ekki að öðrum að reka.“