„Nýjustu vendingar í þessu bankasöluklúðri eru einstaklega afhjúpandi fyrir það spillta samfélag sem enn þrífst á Íslandi,“ segir Sigmundur Ernir Rúnarsson, ritstjóri Fréttablaðsins, í leiðara blaðsins í dag.
Sigmundur gerir þar sáttaferli á milli Íslandsbanka og Fjármálaeftirlitsins að umtalsefni vegna hugsanlegra lögbrota bankans þegar ríkið seldi 22,5 prósenta hlut í bankanum í mars. Var greint frá því í vikunni að Fjármálaeftirlitið hefði heimild til að leggja stjórnvaldssektir á bankann.
Sigmundur Ernir bendir á að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis um orsakir efnahagshrunsins fyrir bráðum hálfum öðrum áratug hafi verið með þeim þykkari sem settar hafa verið saman hér á landi. Óvíst sé hversu margir lásu hana – og álíka óljóst hversu mikið landsmenn hafa lært af henni.
„Viðskiptalífið reynir enn að fara á svig við siðareglur og landslög, sem þykir eftir sem áður vera til marks um útsjónarsemi og áræðni þeirra sem ákafast ætla að græða, fremur en ábyrgð og vandvirkni.“
Sigmundur segir að þetta hafi opinberast í umræddu útboði Bankasýslunnar á tæplega fjórðungshlut í Íslandsbanka í mars í fyrra.
„Þar var gengið svo hratt um gleðinnar dyr að mörgum er til efs að ríkjandi stjórnvöldum verði leyft að selja frekari hluti í bankanum. Og það er synd, því ríkið á ekki að þenja sig á þessum vettvangi áhættu- og samkeppnisreksturs, en fráleitt er að það haldi utan um stærsta eignarhlutinn í íslensku fjármálalífi.“
„Nýjustu vendingar í þessu bankasöluklúðri eru einstaklega afhjúpandi fyrir það spillta samfélag sem enn þrífst á Íslandi, og mun sjálfsagt áfram gera í samfélagi þar sem glæpir og afbrot eru flokkuð eftir því hverjir standa að þeim.“
Sigmundur bendir á að margt bendi til þess að starfsmenn Íslandsbanka hafi nýtt sér innherjaupplýsingar til að auðgast sjálfir á útboði Bankasýslunnar á síðasta ári. Þeir hafi haft innanhússforskot á aðra kaupendur – og nýtt sér það óspart.
„Öðruvísi verður frummat fjármálaeftirlits Seðlabanka Íslands á framkvæmd útboðsins ekki skilið. Í matinu kemur fram að eftirlitið telji að bankinn kunni að hafa brotið gegn ákvæðum laga og reglna sem gilda um bankann og starfsemi hans.“
Bendir Sigmundur á að forkólfar Íslandsbanka hafi nú séð sig knúna til að senda frá sér tilkynningu vegna frummatsins, þess efnis að sáttaferli sé hafið á milli bankans og eftirlitsins. Leiðara sinn endar Sigmundur á þessum orðum:
„Heyr á endemi – og er hér ólíku saman að jafna við það sem yfirmenn bankans hafa áður haldið fram, en þeir hafi einmitt farið að öllum settum reglum við söluferlið.
Af hverju í ósköpunum þarf hann þá að taka þátt í sáttameðferð með Seðlabanka Íslands? Það verður ekki túlkað öðruvísi en svo að hann viðurkenni að lög hafi verið brotin innan bankans – og að grandalausir eigendur hans, almenningur, þurfi nú að sæta því að bankinn greiði háa sekt vegna lögbrota.
Og til að kóróna vitleysuna eru bankamennirnir nú komnir í meðferð.“
