Sighvatur Björgvinsson, fyrrverandi formaður Alþýðuflokksins og einn af stofnendum Samfylkingarinnar, skrifar langa grein í Fréttablaðið í dag þar sem hann kemur Jóni Baldvin Hannibalssyni og Bryndísi Schram til varnar.
Stundin birti á dögunum umfjöllun um bréfaskriftir Jóns Baldvins til fimmtán ára stúlku árið 1970. Á þeim tíma var hann kennari í Hagaskóla og var 31 árs fjögurra barna faðir og voru bréfaskriftirnar af kynferðislegum toga. Eftir umfjöllun Stundarinnar steig Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, fyrrverandi formaður Samfylkingarinnar fram, og fór hún ekki fögrum orðum um Jón Baldvin.
Hart vegið að þeim
„Þau eru orðin öldruð, hjónin. Eiga sér að baki langan og merkan starfsferil. Hún á sviði menningar og listar. Hann sem foringi íslenskra jafnaðarmanna. Maðurinn, sem gerbreytti íslenska skattkerfinu á nokkrum mánuðum,“ segir Sighvatur meðal annars og telur upp fleiri afrek Jóns af hinu pólitíska sviði.
„Eftir langan og merkan starfsferil skyldu menn ætla, að ellin fengi að bíða hjónanna í friðsæld og ró. Svo hefur þó ekki reynst vera. Stöðugt harðar hefur verið vegið að friðsæld þeirri og ró. Ásakanir hafa stöðugt og vaxandi verið á þau bornar. Ásakanir, sem beinst hafa gegn honum, en bæði hjónin þurft að axla saman. Ásakanir um fjölmörg brot, sem mörg eiga að hafa átt sér stað fyrir meira en hálfri öld,“ segir Sighvatur og bætir við að eitt mál hafi endað með ákæru sem Jón Baldvin var svo sýknaður fyrir í héraðsdómi. Því máli var áfrýjað og er niðurstöðu Landsréttar nú beðið.
„Í sínum erfiðu, ævarandi raunum hafa þessi gömlu hjón valið þann kostinn að flýja landið sitt. Hafa yfirgefið ættjörð sína, heimili sitt, vini sína og vandamenn. Valið sér að dvelja víðs fjarri heimahögum til þess eins að fá um frjálst höfuð strokið. Vistað sig fjarri hinum illskeyttu ákærendum og löglausum ærusviptingum og útlegðardómum. Aðeins heimsótt ættarland sitt þegar brýna nauðsyn ber til. Eins og nú. Þegar í aðdraganda er dómur Landsréttar í máli, sem eiginmaðurinn var sýknaður af í undirrétti en ákæruvaldið krafðist áfrýjunar til Landsréttar. Máli, sem hefur nú þegar kostað hjónin miklar þjáningar, margvíslega erfiðleika – og mikla fjármuni,“ segir Sighvatur.
Sögulegt afhroð
Hann vindur sér svo að ummælum Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur.
„Aðeins fimm dögum eftir að þessi öldruðu hjón höfðu stigið fótum sínum á ættjörðina kom ný, undirbúin atlaga. Þá frá manneskju, sem verið hafði leiðtogi íslenskra jafnaðarmanna – axlað hlutverk, sem hinn aldraði eiginmaður hafði borið með sóma og sæmd. Hvaða manneskja er sá ákærandi? Það er manneskja, sem engan þátt hafði átt í stofnun hinnar nýju, öflugu hreyfingar jafnaðarmanna, Samfylkingarinnar. Haldið sig þar víðs fjarri – framanaf,“ segir Sighvatur og bendir á að til að byrja með hafi Samfylkingin verið forystuafl gegn íhaldsöflunum í Sjálfstæðisflokknum.
„Í fyrstu þingkosningum Samfylkingarinnar náði hún 27% atkvæða. Í næstu kosningum þar á eftir 32% atkvæða. Í fjölmiðlunum var þá talað um hina tvo turna í íslenskum stjórnmálum hvar af Samfylkingin var annar. Það var við þessar aðstæður, sem manneskja sú, sem kvaddi sér hljóðs á fimmta degi ættjarðarvistar hjónanna gömlu, gaf kost á sér til starfa fyrir Samfylkinguna. Svili hennar, sem þá var formaður flokksins, bauð henni að styðja hana til forsætisráðherra, næði flokkurinn nægu fylgi með hennar liðsinni. Og þá sló hún til. Aðeins tveimur árum eftir sigurkosningarnar, sem skiluðu 32% atkvæða, réðist hún gegn þessum svila sínum og felldi hann frá formennsku. Settist sjálf í það sæti.“
Sighvatur segir að í kjölfarið hafi farið að halla undan fæti hjá Samfylkingunni. Í fyrstu kosningunum með hana sem formann hafi flokkurinn fengið 16,8% atkvæða.
„Hafði sem sé tapað því sem næst helmingi fylgisins frá næstu kosningum þar á undan. Tók formaðurinn því næst þá ákvörðun að falla frá sjálfri meginstefnu jafnaðarmanna. Brá á það ráð að ganga til stuðnings við Sjálfstæðisflokkinn í samsteypustjórn undir hans forystu og fékk þar utanríkisráðherrastól fyrir sig. Sama stól, og hinn gamli forystumaður jafnaðarmanna hafði setið með glæsibrag. Sú vegferð, sem þessi nýi formaður leiddi, endaði með mesta afhroði, sem íslenskir jafnaðarmenn hafa orðið fyrir í meira en 100 ára sögu sinni. Hlutu 5,7% fylgi í kosningum.“
Vakið hann til samúðar
Sighvatur endar pistilinn á að segja að hann sé sjálfur orðinn aldraður.
„Á sinni löngu starfsævi hafði hann mikil samskipti við þau hjón. Átti í harkalegum átökum við þau . Líka í miklum samskiptum og samvinnu. Hefur deilt með þeim bæði stríðum og stund, jafnt gleðistundum sem erfiðum. Í öllum þeim samskiptum hefi ég aldrei orðið var við eða fengið pata af neinu af því mikla og neikvæða ásökunarefni, sem þeim hjónum er ætlað að bera. Aldrei! Í friði og rósemd elliáranna, sem ég hef fengið að njóta, hefur það miskunnarleysi, sem þeim er sýnt, valið mér áhyggjum. Raskað ró minni. Vakið mig til samúðar. Að þurfa að flýja heimili sitt, ættingja, vini sína og vandamenn, sjálfa ættjörðina – vegna grímulausra, stöðugt ítrekaðra og vandlega undirbúinna árása. Mælist eindregið til þess við þá þjóð, sem við öll tilheyrum, að hún leyfi öldruðu fólki að njóta síðustu hérvistardaga í friðsemd og ró á ættjörðinni sinni, á heimili sínu og með vinum sínum og vandamönnum. Svo fer þeim að ljúka ----þessum skrifum.“
