Sig­hvatur kemur Jóni Bald­vini til varnar: Vinir og kunningjar hafa slitið öllum sam­skiptum

„Eru það þau ör­lög, sem þið, á­sak­endur, vilduð að biði þeirra hjóna, Bryn­dísar og Jóns Bald­vins? Önnur kristals­nótt – í öðru landi og á haust­dögum mörgum ára­tugum síðar?“

Þetta segir Sig­hvatur Björg­vins­son, fyrr­verandi ráð­herra, í að­sendri grein í Morgun­blaðinu í dag. Þar kemur Sig­hvatur sínum gamla fé­laga úr Al­þýðu­flokknum, Jóni Bald­vin Hannibals­syni, til varnar, en sem kunnugt er hefur Jón Bald­vin verið á­kærður fyrir kyn­ferðis­lega á­reitni. Ekki nóg með heldur sé eigin­kona Jóns, Bryn­dís Schram, sökuð um yfir­hylmingu af hópi kvenna sem sakað hefur Jón Bald­vin um gróf brot.

„Meðal þess, sem hann er sakaður um, er að níðast kyn­ferðis­lega á dætrum sínum og dóttur­dóttur. Þær á­sakanir eru fram settar af einni dóttur hans, en gegn hörðum mót­mælum hinna dætranna, sem segja allar þær á­sakanir upp­spunnar lygi­sögur búnar til af sjúkum huga í ætluðu hefndar­skyni sem engar á­stæður séu fyrir. Þau hjónin hafi þvert á móti sýnt sjúkri dóttur allan sinn stuðning í hví­vetna, en hafi af sjúkum huga verið talin bera á­byrgð á öllum sjúk­dómnum og af­leiðingum hans. Þessar á­sakanir hafa m.a. orðið til þess, að margir vinir og kunningjar þeirra hjóna hafa ekki talið á annað hættandi en að slíta gömlum vin­skap við þau, margir sam­ferða­menn snúið við þeim baki, margir sam­tíðar­menn gert á­sakanirnar annarra að sínum. Tekið undir. Þessi saga er um af­leiðingar haturs­her­ferðar og óttans, sem hún vekur hjá sam­ferða­mönnum um að taki þeir ekki undir þurfi þeir að sæta þess hins sama. Of­sóknar sama hóps, níðs hans og ill­mælgi.“

Sig­hvatur segir að á­kæran sem nú hefur litið dagsins ljós gefi á­horf­endum tæki­færi sem þeim hefur ekki gefist áður.

„Málið verður lagt fyrir dóm­stóla. Þar verða sakar­giftir annað­hvort sannaðar – eða ef þær verða ekki sannaðar þá verða þær hraktar. Löngu er kominn tími til þess, að ill­mælgi og níð af því tagi, sem á þau hjónin hefur verið borið og fjalla um verstu hliðar mann­legrar sálar fái þá um­fjöllun sem þeim ber í réttar­ríki. Að slíkt níð sé lagt fyrir dóm­stóla og sannað – sé það satt – en hrakið ella,“ segir hann.

Í grein sinni, sem yfir­skriftina Kristals­nóttin endur­vakin?, vísar Sig­hvatur í sögu­legan at­burð frá árinu 1938 þegar meðal annars nas­istar þustu út á götur Þýska­lands og brutu glugga í verslunum og á heimilum gyðinga. Um var að ræða upp­hafið að of­sóknum gegn gyðingum.

„Það hefur svo sem áður gerst, að sam­taka­máttur um ill­mælgi, ó­sannar á­kærur, níð og rangs­leitni hafi orðið þess valdandi, að sak­laust fólk hafi orðið fyrir of­sóknum, vin­slitum, af­neitun sam­borgara og hörmungum, jafn­vel af á­kæru­valdinu í eigin landi. Þær á­sakanir voru aldrei lagðar fyrir neina dóm­stóla. Aldrei neinar sönnur færðar. En kristals­nóttin er enn í minningu minnar kyn­slóðar. Eru það þau ör­lög, sem þið, á­sak­endur, vilduð að biði þeirra hjóna, Bryn­dísar og Jóns Bald­vins? Önnur kristals­nótt – í öðru landi og á haust­dögum mörgum ára­tugum síðar?“