„Að kvöldi hins 23. apríl 1983 ríkti galsafull spenna á ritstjórnarskrifstofu breska dagblaðsins The Sunday Times. Blað næsta dags var nýfarið í prentun. Á forsíðunni var stærsta fréttaskúbb aldarinnar: Brot úr nýuppgötvuðum dagbókum Adolfs Hitler,“ skrifar Sif Sigmarsdóttir pistlahöfundur í Fréttablaðinu í dag.
„Ritstjóri blaðsins, Frank Giles, tók upp símann. Hann hugðist þakka Hugh Trevor-Roper, einum fremsta sagnfræðingi Breta, vel unnin störf en Hugh hafði gengið úr skugga um fyrir blaðið að dagbækurnar væru ósviknar. Þögn féll yfir ritstjórnina þegar raddblær ritstjórans snöggbreyttist. „Auðvitað krauma í manni efasemdir, Hugh. En ekki nógu miklar til að taka 180 gráðu viðsnúning, er það? Ó, ég skil. Þú ert að taka 180 gráðu viðsnúning,“ bætir hún við.
„Efasemdir sagnfræðingsins hefðu ekki átt að koma ritstjóranum á óvart. Blaðamenn var tekið að gruna að maðkur væri í mysunni. Margir höfðu hvatt hann til að skoða dagbækurnar betur.“
„Frank Giles hringdi með hraði í eiganda blaðsins, Rubert Murdoch. Enn var hægt að stöðva prentunina. En Murdoch vildi ekki heyra á það minnst. Blaðið hafði greitt milljón pund fyrir birtingarréttinn á dagbókunum. Hann skipaði Giles að láta eins og ekkert væri.“
„Næsta dag rokseldist blaðið. Fjöldi áskrifenda rauk upp. Ekki leið þó á löngu uns í ljós kom að dagbækurnar voru falsaðar. The Sunday Times varð aðhlátursefni og Frank Giles var rekinn,“ skrifar Sif
Sif segir að til sé ljósmynd af ritstjóranum Frank Giles þar sem hann heldur bókstaflega fyrir eyrun á meðan æfir blaðamenn reyna að segja honum að dagbækur Hitlers kunni að vera falsaðar.
„Mér kom þessi mynd til hugar við ræðu Guðmundar Inga Guðbrandssonar, félags- og vinnumarkaðsráðherra og fyrrverandi umhverfisráðherra, á landsfundi Vinstri grænna um síðustu helgi.“
„VG hefur legið undir ámæli síðustu misseri fyrir að vera ekki til vinstri og enn síður græn. Í ræðunni veltir Guðmundur Ingi fyrir sér erindi Vinstri grænna í stjórnmálum, einkum í tengslum við veru flokksins í ríkisstjórn, og viðurkennir að erfitt hafi verið að láta umhverfisráðuneytið af hendi. Efasemdir sínar kæfir hann þó snarlega. Hann tekur óeiginlega fyrir eyrun og segir VG þrátt fyrir allt enn vera málsvara „mannréttinda, réttlátara samfélags og náttúrunnar“ og að umhverfisráðuneytið hafi ekki verið afhent Sjálfstæðisflokknum „í blindni,“ skrifar Sif.
„Í ágúst árið 1984 var þýskur falsari, Konrad Kujau að nafni, dæmdur í fjögurra ára fangelsi fyrir að falsa fyrrnefndar dagbækur Hitlers. En hann hafði falsað fleira. Í áraraðir hafði Kujau málað og selt myndir sem hann sagði eftir Hitler. Þegar Kujau var sleppt úr haldi stofnaði hann listagallerí í Stuttgart þar sem hann seldi „ósviknar falsanir“ á verkum eftir aðra sem hann málaði sjálfur. Myndirnar nutu mikilla vinsælda. Hann varð þekkt sjónvarpsstjarna og bauð sig fram sem borgarstjóri Stuttgart. Kujau lést árið 2000. Tíu árum síðar var kona dæmd í fangelsi fyrir að falsa falsanir eftir falsarann Kujau.“
„Fyrrum samstarfsmaður Frank Giles sagði ritstjórann innst inni hafa vitað að ekki væri allt með felldu þegar kom að meintri dagbók Hitlers. En stundum langar menn svo einlæglega til að eitthvað sé satt að þeir taka fyrir eyrun.“
„Það glitti í efa í ræðu fyrrverandi umhverfisráðherra. Innst inni hljóta forsvarsmenn VG að vita að flokkurinn er ekki það sem hann segist vera. En hvað er hann þá? Óbreytt fölsun? Ósvikin fölsun? Fölsuð fölsun? Fölsuð fölsun eftir falsara? Kannski að tími sé kominn til að Íslendingar eignist ósvikinn umhverfissinnaðan vinstriflokk,“ skrifar Sif að lokum.
