Arna Pálsdóttir lögfræðingur skrifar stórskemmtilegann pistil á vef Vísis í morgun þar sem hún varpar ljósi á samskipti hennar og sex ára dóttur hennar á dögunum.
Þær mæðgur voru á ferð saman í bíl þegar sú stutta spurði hana hversu mörg fífl eiginlega væru í heiminum. Arna segir í grein sinni að þær hafi verið að hlusta á Kalla á þakinu og spurningin komið án nokkurs aðdraganda.
„Þetta fékk svolítið á mig, hvaðan kom þetta? Ég vissi ekki alveg hvert ég ætti að fara með þetta samtal og reyndi því að svara spurningunni með örlítið umburðarlyndari spurning: „Eru til fífl í heiminum?“ Jú, það hélt hún nú. „Það eru til fullt af þeim!“ svaraði hún.“
Arna segir að svar hennar hafi verið afdráttarlaust og því lítið annað í boði en að taka samtalið.
„En hvernig átti ég að svara þessu? Gat ég afgreitt þetta með því að segja að það væru engin fífl í heiminum eða gat ég sagt henni að allir geta verið fífl. Fyrra svarið hefði kannski betur hentað 6 ára barni en seinna svarið er vafalaust mun nær sannleikanum.“
Arna segir að eftir stutta íhugun hafi hún byrjað á að segja að kannski ætti maður ekki að kalla aðra fífl. „Það væri eins og að kasta steini, ef þú kastar steini í einhvern þá getur þú fengið stein í þig á móti. Allir geta verið fífl einhvern tímann.“
Hún segir að dóttir hennar hafi dæst og svarað ákveðin að hún skildi hana ekki. Viðurkennir Arna að hún hafi séð eftir því að hafa ekki stokkið á fyrra svarið og hreinsað heiminn af öllum fíflum, eins og hún orðar það.
„En hvað gerir fífl að fífli? Við eigum það til að vera ansi fljót að kasta fyrsta steininum. Umburðarlyndi fyrir ólíkum skoðunum er gjarnan of lítið sem gerir það að verkum að samtalið verður takmarkað og við minna upplýst fyrir vikið. En ólíkar skoðanir gera okkur varla að fíflum?“
Arna segir að aftur á móti hafi dóttir hennar rétt fyrir sér. Það séu til fífl í heiminum og þau séu allskonar; fífl með völd, fífl sem með fantaskapi, pólitík og valdabaráttu hafa af okkur grundvallarréttindi, fífl sem fara aftur í tímann og hrifsa til baka réttindi sem varin hafa verið í áratugi. Vísar hún óbeint í málið sem tröllríður Bandaríkjunum um þessar mundir þar sem rétturinn til þungunarrofs hefur verið takmarkaður með ákvörðun Hæstaréttar landsins.
Pistill Örnu endar á snilldarlegan hátt.
„Ég leit í baksýnisspegilinn og sá að ég var búin að tapa henni. Hún horfði út um gluggan og var eflaust farin að hugsa upp einhverja aðra spurningu um stóru málin í lífinu og skildi mig því eftir eina með hugsunum mínum. Það var lítið annað að gera en að hækka aftur í Kalla á þakinu og halda áfram förinni heim. Þegar við runnum í hlað fór dóttir mín út úr bílnum og hljóp á grasblett sem liggur við húsið okkar sem þakinn er gulum túnfíflum. Á meðan hún hljóp kallaði hún „Sjáðu bara! Það eru fífl út um allt!“
