Segir fyrir­tækið sitt hafa orðið fyrir árás í stórum Face­book hóp: „Ekki eðli­leg hegðun“

G.Andri Berg­mann, for­stjóri Procura Home, segir fyrir­tæki sitt hafa lent í rangri um­fjöllun inn í Face­book hóp sem gekk illa að stöðva.

„Á spjall­borðum og face­book hópum sjáum við spjallara æ oftar koma fram í HÁ­STÖFUM hvar hóp­fé­lagar eru beðnir að vara sig á þessu eða hinu fyrir­tækinu. Já eða ein­stak­lingnum. Svo fylgir ein­hliða frá­sögn, mistúlkaðar stað­reyndir og stundum hreinn upp­spuni,“ skrifar G.Andri á Vísi.

„Erfitt getur þarna reynst að bera hönd fyrir höfuð sér. Og sé það reynt ýfir það upp hegðun innan hópsins sem helst minnir á kúgun ein­ræðis­ríkja hvar að­eins er leyfð skoðun sem er ein­ræðis­herranum þóknan­leg. Í þessu til­viki þeim/þeirri sem upp­haf­lega setur fram til­finninga­ríkt há­stafa­hróp um snið­göngu.“

„Það má með réttu kalla þetta Lúkasar-heil­kennið. Enda hér búið að rann­saka morðið, á­kveða morðingjann, dæma og fleyta kertum. Allt þó hundurinn sé sprell-lifandi,“ heldur hann á­fram og vitnar þar í Lúkasar­málið frá árinu 2007.

Þar hvarf hundurinn Lúkas og út­breiddist sú lyga­saga að honum hefði verið komið fyrir í í­þrótta­tösku og að sparkað hefði verið í töskuna þar til hundurinn drapst. Sagan breiddist hratt út og vakti reiði margra, sá grunaði var of­sóttur og hlaut morð­hótanir, og minningar­vökur og kerta­fleytingar voru haldnar. Hundurinn fannst nokkrum vikum síðar sprell­lifandi við Vaðla­heiði fyrir utan Akur­eyri

„Ég er þeirrar skoðunar að gagn­rýni eigi alltaf rétt á sér og að engin sé svo full­komin að hann geti ekki nýtt sér slíka rýni til gagns. Hún þarf þó að vera mál­efna­leg til að nýtast og þannig sett fram að hið gagn­rýnda geti brugðist við, lag­fært eða leið­rétt.

Opin­ber smánun á hins vegar ekkert skylt við gagn­rýni, enda ein­göngu sett fram í þeim til­gangi að meiða og skemma. Og yfir­leitt tekst það. Hundurinn er dauður,“ skrifar G. Andri.

„Fyrir­tæki mitt varð fyrir árás í stórum spjall­hóp á Face­book. Við­skipta­vinur VARAÐI VIÐ FYRIR­TÆKINU í há­stöfum og sagði farir sínar ekki sléttar. Hún fór þó í öllum megin­at­riðum á skjön við sann­leikann og hag­ræddi at­vikum á þann hátt að ætla mætti að við hefðum myrt hund. Í en­feldni minni fór ég inn í um­ræðuna, leið­rétti að­dróttanir og varði mig og mitt. En ég var um­svifa­laust tjargaður, velt upp úr fiðri og vísað úr hænsna­húsinu,“ skrifar G. Andri.

„Þarna skipti sann­leikurinn engu máli. Til­gangurinn var látinn helga meðalið og hófst mikil keppni í hver gæti rægt mig og fyrir­tækið mest. Keppni um hver gat gúgglað safa­ríkustu söguna, rök­stutt sig með skjá­skoti. Yfir­lýsinga­gleði breyttist í hjarð­hegðun. Viður­kenning mæld í fjölda „líka“ og ef ein­hver vogaði sér að styðja minn mál­stað beið við­komandi tjara, fiður og út­skúfun. Hve­nær verður lík lík? Þórðar­gleði sam­keppnis­aðila tók að birtast.“

Hundurinn var myrtur, segir G. Andri.

„Ég og fyrir­tæki mitt erum ekkert eins­dæmi og er nú svo komið í sam­fé­lagi okkar að nóg er að koma fram með ó­rök­studdar dylgjur á hendur fólki eða fyrir­tækjum. Lífs­viður­væri er rakkað niður og fólk smánað ef það er eða ætlar sér í við­skipti eða á tón­leika. Minna metnir fjöl­miðlar á smella­veiðum gera sér svo mat úr öllu saman, hjarð­hegðunin fær viður­kenningu og vélin mallar á­fram full vand­lætingar.“

„Við hljótum að sjá að þetta er ekki eðli­leg hegðun og við sem sam­fé­lag verðum að snúa við blaðinu áður en það verður of seint. Við verðum að losna undan þessu hatri sem ein­kennir alla um­ræðu á sam­fé­lags­miðlum. Við verðum að losna undan þessari pólariseringu og við verðum að gera þá kröfu til ríkis­styrktra fjöl­miðla að þeir leiði þessar breytingar.“

„Allt bendir þó til að þessir sömu fjöl­miðlar nýti ríkis­styrkinn vel, á skil­virkri leið sinni í þver­öfuga átt. Hundurinn skal myrtur!“ skrifar G. Andri að lokum.