Sært stolt Trausta á pylsubúllu á Suðurlandi: Gat ekki sagt steiktur laukur á ensku

„Stolt mitt var samt sært og ég var ákveðinn í að láta eig­anda pylsu­búll­unn­ar standa fyr­ir máli sínu,“ segir Trausti Sigurðsson lífeyrisþegi í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.

Þar skrifar Trausti meðal annars um tungumálakunnáttu starfsmanna í þjónustustörfum hér á landi. Hann rifjar upp ferð sína um Suðurlandið, ekki alls fyrir löngu en þó fyrir tíma COVID, þegar ferðamannastraumurinn stóð sem hæst hér á landi.

„Á flest­um áfanga­stöðum sem komið var á var enska aðal­málið, heiðarleg und­an­tekn­ing var þó á Björk­inni á Hvols­velli þar sem alltaf var ein­hver til staðar sem talaði málið okk­ar yl­hýra. Ég und­ir­ritaður get bjargað mér á ensku en lenti samt einu sinni í því að nafnið yfir steikt­an lauk á ensku datt úr mér,“ segir Trausti í pistli sínum.

Trausti kveðst hafa verið á ferð austast á Suðurlandinu og var hann á leið aftur til höfuðborgarsvæðisins þegar hann ákvað að fá sér pylsu á miðri leið eins og menn gera.

„Auðvitað var eng­inn ís­lenskumaður í sjopp­unni sem við stoppuðum í, en steikt­ur lauk­ur á ensku var ekki í tungu­mála­m­inn­inu hjá mér eins og áður er getið, en sem bet­ur fer gat ég bent á fyr­ir­bærið inn­an við af­greiðslu­borðið svo mál­inu var reddað. Stolt mitt var samt sært og ég var ákveðinn í að láta eig­anda pylsu­búll­unn­ar standa fyr­ir máli sínu,“ segir Trausti sem skrifar svo upp hvernig samtal hans við eigandann hefði getað verið:

„Hvers vegna ertu með eng­an Íslend­ing í vinnu þarna hjá þér, myndi ég spyrja. Ég fæ eng­an Íslend­ing í vinnu hjá mér, myndi hann segja. Hvað rek­ur þú marg­ar búll­ur, spyrði ég. Tíu, gæti svarið verið. Tíu, segði ég, og svo ertu hissa á að erfitt sé að manna all­ar þessa búll­ur með Íslend­ing­um. Íslend­ing­ar eru svo lat­ir, kæmi næst. Ertu að meina að let­in borgi sig, segði ég. Ha? Já, búum við ekki í þokka­legu sam­fé­lagi, er það þá byggt á tómri leti?

Ég held þú þurf­ir ekki all­ar þess­ar búll­ur til að þríf­ast, segði ég áfram.

Við þurf­um að geta tekið á móti öll­um ferðamönn­un­um, kæmi þá. Nei, myndi ég segja, ég veit ekki bet­ur en landið sé víða að troðast í svaðið vegna of margra ferðamanna og þeir kvarta reynd­ar yfir að fá­mennið og róin sem þeir leita að sé hvergi orðið að finna. Er þetta ekki ein­fald­lega þessi margum­rædda græðgi sem rek­ur þig áfram? Við urðum líka rík á síld­inni á sín­um tíma en gát­um ekki hamið okk­ur í græðginni og kláruðum næst­um stofn­inn, er aldrei hægt að fara aðeins hæg­ar á þessu landi og viðhalda góðu gengi leng­ur?

Ertu á móti út­lend­ing­um?, fengi ég beint í and­litið. Ert þú á móti Íslend­ing­um?, svaraði ég til baka, þú gæt­ir eins sagt að Íslend­ing­ar væru hryðju­verka­menn, þeir tækju það ekki eins nærri sér og að vera kallaðir let­ingj­ar og það al­hæft.“

Trausti viðurkennir að eftir því sem hann komst nær höfuðborginni hafi sljákkað í honum. Hann endar pistilinn sinn á þessum orðum:

„Hvað hefði gerst ef eng­inn hefði verið í búll­unni til að selja mér pyls­una? Ég hefði ör­ugg­lega ekki lifað af þessa tvo og hálf­an tíma sem eft­ir var og í hug­an­um þakka ég trú­laus maður­inn guði fyr­ir EES.“