Tinna Marína Jónsdóttir vann Norðurlandamót í lyftingum eftir að hafa greinst með MS-sjúkdóminn, en hún tjáði sig um greininguna og sjúkdóminn í hlaðvarpi Sölva Tryggvasonar.
Tinna segist hafa verið í besta formi lífs síns þegar hún fékk greininguna. Hún er handviss um að hefði það ekki verið, þá hefði farið verr hjá sér, en hún var staðráðin í að halda áfram að æfa.
„Mig grunaði aldrei að ég ætti eftir að keppa í lyftingum og það er eiginlega lyginni líkast.“ segir Tinna. „Fyrst þegar þjálfarinn minn nefndi þá hugmynd leist mér ekkert á það. En ég endaði á að láta tilleiðast og það var eiginlega óraunverulegt þegar ég var síðan komin á verðlaunapall í olympískum lyftingum. Í dag gjörsamlega elska ég að fara í lyftingabúnginginn sem mér fannst svo hallærislegur fyrst.”
Röð áfalla sem höfðu slæm áhrif á líkamann
Tinna lýsir röð áfalla sem hún lenti í á skömmum tíma fyrir greininguna, sem höfðu líklega slæm áhrif á líkamann.
„Það gerðist býsna margt í mínu lífi á skömmum tíma og ég hugsa að það hafi haft mikið að segja. Ég hætti í sambandi sem ég hafði verið í lengi, sem var á köflum býsna stormasamt og það tók auðvitað á. Svo á sama tíma eru skipulagsbreytingar í vinnunni minni og mér var sagt upp, sem var eitthvað sem ég átti alls ekki von á. Svo nokkrum mánuðum síðar fær elsti hundurinn minn krabbamein og ég þurfti að svæfa hana, sem var mjög erfitt og svo deyr miðjuhundurinn minn líka og svo dóu afi minn og amma líka á svipuðum tíma.“ segir hún og bætir við „Það var eitthvað við alla þessa hluti á svona skömmum tíma sem hafði mjög mikil áhrif á mig og ég fann að líkaminn minn fór að verða mjög skrýtinn. Mögulega var eitthvað byrjað að gerast þarna, en ég var ekkert að láta skoða það.”
Tók eftir því að eitthvað væri að á miðri æfingu
Hún flutti til Noregs árið 2017, til að vera nær fjölskyldu sinni og þar tók hún í ástfóstri við crossfit og ólympískar lyftingar. Það var á einni slíkri æfingu þar sem fyrsta sterka vísbendingin um sjúkdóminn kom.
„Ég fór á æfingu þennan dag og mér fannst strax eins og það væri eitthvað ekki í lagi. Svo er ég að þurrka svita af enninu þegar ég finn að ég er alveg dofin vinstra megin og finn ekki fyrir enninu á mér. Svo strauk ég niður líkamann og fann að ég var dofin alveg niður alla vinstri hliðina niður í fót. Ég sá allt tvöfalt og byrjaði að slá mig utan undir, en af einhverjum furðulegum ástæðum fór ég ekki á spítala, heldur kláraði æfinguna. Ég sé það núna hvað það var galið. Ef þú ert dofinnn úti um allt ferð þú auðvitað á spítala.“ segir hún.
„Fyrsta sem ég hugsaði var að ég myndi enda í hjólastól“
„Á endanum hitti ég lækni og enda inni á spítala, þar sem voru teknar margar blóðprufur. Allt í allt 56 glös af blóðprufum á 3 dögum og líka skoðaður mænuvökvi. Svo er ég send heim í lyfjakúr, en er svo boðuð aftur á spítalann 19. júní 2019, sem er dagur sem ég gleymi aldrei.“ lýsir Tinna og bætir við „Þau vildu ekki segja mér strax nákvæmlega hvað væri að og sögðu að það myndi koma sérfræðingur daginn eftir, en ég þyrfti að byrja strax í lyfjagjöf. Svo þegar mér er sagt að ég sé mjög líklega með MS fór ég bara strax að hágrenja og leið eins og lífið væri hrunið. Það fyrsta sem ég hugsaði var að ég myndi enda í hjólastól og smám saman veiklast meira og meira þangað til að ég myndi deyja.“
Tinna segist deila sögu sinni til að hafa jákvæð áhrif á fólk sem glímir við erfiðleika. „Þegar þú missir heilsuna áttar þú þig á því að það eina sem þú þráir er að fá hana aftur. Því miður tökum við hlutum allt of oft sem sjálfsögðum þangað til eitthvað slæmt gerist. Í dag reyni ég að vera þakklát alla daga fyrir það sem ég áður tók sem sjálfsögðum hlut.“ segir Tinna.
