„Það eru tvær þjóðir í landinu; elítan sem telur sig hátt yfir aðra hafna og svo alþýðan sem fær e.t.v. brauðmola sem falla af borðum hinna,“ segir Ragnhildur L. Guðmundsdóttir, kennari og náms- og starfsráðgjafi, í athyglisverðri grein í Morgunblaðinu í dag.
Þar skrifar Ragnhildur um stöðu mála hér á landi og segir engu líkara en að hér búi tvær þjóðir, elítan og svo almúginn. Ragnhildur rifjar upp ummæli Sjálfstæðismanns sem renna henni seint úr minni.
„Þau hringja í eyrum mér orðin sem sjálfstæðismaður nokkur sagði varðandi það að lækka virðisaukann t.d. af heimilistækjum, að þá gætu hinir efnameiri skipt oftar um heimilistæki og hinir tekjulægri þá líka í gegnum bland.is.“
Í grein sinni segir Ragnhildur að stjórnmálamenn nútímans, stórbokkar í atvinnulífinu og undirgefnir verkalýðsleiðtogar eigi sér rætur og fyrirmyndir allt til landnámsins.
„Stórbændur og lénsherrar héldu hér vistarbönd þar sem fólk gat ekki verið frjálst nema jú það gat skipt um vinnustað einu sinni á ári, þ.e. ef því bauðst eitthvað yfirhöfuð. Vinnufólk þrælaði þar fyrir húsbændur og oftar en ekki við kröpp kjör, fundust örfáir inni á milli sem gerðu vel við sitt vinnufólk. Þetta má lesa í gegnum sögur og frásagnir frá liðnum tíma, í æviskrám og sagnabókum. En hefur þá ekkert breyst frá þessum tíma? Jú við erum komin inn í nútímann með tækni og öll verkfæri til þess að allir geti átt hér gott líf en þessi umrædda elíta kemur í veg fyrir það með öllum ráðum,“ segir hún.
Ragnhildur segir að þessi elíta fái verkalýðsstéttina að borðum með smá brauðmolum og láti að því liggja að allt fari á heljarþröm ef verkafólk tekur ekki á sig byrðarnar til þess að koma í veg fyrir „stórslys“ sem yrði ef elítan fær ekki sitt.
„Þessi elíta hefur komið ár sinni vel fyrir borð; er með vinnuveitendur í lífeyrissjóðum landsmanna sem geta þar „gamblað“ með sjóðina, þ.e. stjórna þar fjárfestingum sjóðanna og þá til fyrirtækja sem fara á markað, en með það fyrir augum að styrkja sín eigin völd, eru ekki að hugsa um fólkið á plani. Þessi sama elíta hefur komið sínu fólki að í öllum stofnunum innan ríkisvaldsins og dómstóla, allir settir í störf eftir óskum ráðherra sem velja fremur þá sem eru þeim þóknanlegir. Aldraðir og öryrkjar mega ekki bíða sagði formaður Vg hér um árið og enn bíður þetta fólk. Ef rætt er um örlitlar kjarabætur til þessara hópa þá koma úrtöluraddir og segja að ekki megi gera of vel við þessa því þá kynni að fjölga í þessum hópi.“
Ragnhildur bendir á að stór hluti tekna þessara hópa fari í leigu húsnæðis á mjög óheilbrigðum markaði, lög sem ríkið setji til dæmis varðandi stofnframlög miðist við sértæka hópa og aðrir sem vilja byggða að norrænni fyrirmynd óhagnaðardrifið húsnæði sitji eftir. Þeir rúmist ekki innan regluverks elítunnar sem með þessu sýnir að hún hefur engan áhuga á að bæta húsnæðismálin.
„Ég hef aldrei verið sérlega spennt fyrir ESB (Evrópusambandinu) en er sífellt að færast nær þeirri skoðun að fara þangað inn. Þar er heilbrigðara regluverk sem við þyrftum að taka upp, elítan gæti ekki hagað sér eins og hún gerir, böndum yrði komið á sérhyglina og frændhyglina, siðareglur gætu komið þeim frá völdum sem starfa ekki innan þess regluverks og það væri ekki undir þeim komið, þeir yrðu að segja af sér eftir að upp kemst um það sem við köllum spillingu, hefðu ekki val.“
Ragnhildur er einnig þeirrar skoðunar að taka þurfi upp nýja mynt eða fasttengja krónuna við til dæmis evru. Þannig geti stjórnvöld ekki lengur hringlað með gjaldmiðilinn og fellt hana til dæmis fyrir stórútgerðina sem fær greitt í evrum en greiðir laun í ónýtri krónu.
„Ég held að með þessu sé ég komin með enn eitt verkefnið, þ.e. að tala fyrir því að fara í ESB.“
