Ragnar Þór Ingólfsson, formaður VR, segir að almenningur verði að ná fullri stjórn yfir lífeyrissjóðum landsins.
„Sjóðirnir hafa setið að mestu hjá, sem óvirkir meirihlutaeigendur stærstu fyrirtækja á markaði, fyrir tilstuðlan atvinnulífsins, og verja þannig gengdarlausa spillingu og sjálftöku í viðskiptalífinu og fjármálakerfinu sem einkennist af botnlausri græðgi og ört hækkandi arðsemiskröfu,“ segir Ragnar Þór í færslu á Facebook-síðu sinni sem vakið hefur talsverða athygli. Hann bætir svo við að versta form spillingar sé að vita af henni en aðhafast ekkert.
„Lífeyrissjóðirnir hafa setið hjá þegar hvert fyrirtækið á fætur öðru er skrælt að innan. Þetta er gert með því að veita frekum minnihlutaeigendum öll völd í fyrirtækjum í skjóli meirihluta sjóðanna sem lítið skipta sér af,“ segir Ragnar sem nefnir dæmi.
Hann bendir á að Stoðir, áður FL-Group, hafi tekið ákvörðun um að selja Mílu, einn mikilvægasta fjarskiptainnvið þjóðarinnar, úr Símanum. Á sama tíma sé Síminn skilinn eftir sem skel af félagi með áratuga skuldbindingar á bakinu til að greiða kaupverðið/söluna upp. Engin leið sé að sjá hvort dæmið gangi upp.
„Stoðir (áður FL-group) hlaupa svo frá borði með fúlgur fjár í næsta snúning. Lífeyrissjóðirnir fá arðgreiðslur líka en sitja uppi með alla áhættuna. Framganga Stoða (áður FL-group) teygjir sig víða og nú inn í fjármálakerfið, með sameiningardaðri Kviku og Íslandsbanka, en lífeyrissjóðirnir eru þar stórir eigendur. Gríðarlegar arðgreiðslur og hækkandi arðsemiskrafa hjá Arion banka, en Stoðir (áður FL-group) er stærsti eigandi í Arion með 5,2% á eftir lífeyrissjóðum sem eiga samanlagt minnst 46,3%.“
Ragnar segir að svona viðhaldi sjóðirnir stefnu „þekktra fjárglæframanna“ um háa arðsemiskröfu, skammtímagróða og áhættusækni, alveg sama hvaða áhrif það kunni að hafa á lífskjör almennings og sjóðfélaga til skemmri eða lengri tíma litið.
„Hagsmunir sjóðfélaga, sem eru allir þeir sem einhvern tíma hafa greitt í lífeyrissjóð, snúast ekki eingöngu um fleiri krónur í launaumslagið eftir að vinnuskyldu líkur. Heldur um lífskjör okkar á meðan við lifum. Þannig eru það hagsmunir sjóðfélaga að lækka kostnað við að lifa, að vinna gegn spillingu og græðgi, að veita peningaöflunum aðhald og skapa gegnsæi og stilla arðsemi í hóf. Sýna raunverulega samfélagslega ábyrgð,“ segir Ragnar sem endar pistil sinn á þessum orðum:
„Það er ekki mikill metnaður í því að lifa sem þræll alla starfsævina til að hafa það, hugmyndafræðilega, gott á efri árum.“
