Ragnar ó­sáttur við Bjarna og ríkisstjórnina: „Er hægt að hugsa sér skít­legra eðli?“

„Af orðum Bjarna má lesa að ríkis­stjórnin telji enga þörf á að efna sinn hluta lífs­kjara­samningsins vegna þess að staðan sé svo gjör­breytt og for­sendur allt aðrar en lagt var upp með í að­draganda samningsins.“

Þetta segir Ragnar Þór Ingólfs­son, for­maður VR, um orð Bjarna Bene­dikts­sonar fjár­mála­ráð­herra í við­tali við RÚV í gær.

Bjarni var þar spurður út í lífs­kjara­samninginn og hvort for­sendur hans væru brostnar. Bjarni sagðist í raun ekki hafa á­huga á að ræða spurninguna hvort for­sendur samningsins væru brostnar eða breyttar. „Ég hef miklu meiri á­huga á að ræða: hvernig eigum við að fara af þessum stað.“

Ragnar Þór segir að stað­reyndin sé sú að for­sendur lífs­kjara­samningsins séu fallnar á van­efndum ríkis­stjórnarinnar.

„Þau at­riði sem fella samninginn eru at­riði sem ein­mitt hlúa að fjöl­skyldum og fyrir­tækjum. Og kosta skatt­greið­endur að öllum líkindum ekki krónu en gætu sparað mikla fjár­muni og komið í veg fyrir fé­lags­leg og lýð­heilsu­leg á­föll sem fyrir­sjáan­leg eru sem af­leiðingar efna­hags­á­falla,“ segir Ragnar sem nefnir hlut­deildar­lánin. Hann telur að Bjarna hafi tekist að snúa þeirri vinnu á hvolf.

„Eyði­leggja málið með tekju­tengingum og vaxta­á­kvæði. Honum tókst líka að þynna það út þannig að það gagnist sem allra fæstum og nota svo vaxta­bóta­kerfið til að fjár­magna hlut­deildar­lánin. Þannig að 3,6 milljarðar verða teknir af hús­næðis­stuðningi til að lána fólki til hús­næðis­kaupa,“ segir hann og reynir að færa rök fyrir því að hlut­deildar­lánin muni skipa sér sess með ó­hag­stæðustu lána­formum Ís­lands­sögunnar, fjár­mögnuð með niður­skurði á raun­veru­legum hús­næðis­stuðningi.

„Lág­launa­fólkið sem stendur nægi­lega illa til að komast inn í úr­ræðið verður svo refsað grimmi­lega með vaxta­á­kvæði sem úti­lokar þennan við­kvæma hóp frá lífs­nauð­syn­legum kjara­bótum með þessum jaðar­skatti. Er hægt að hugsa sér skít­legra eðli?“

Ragnar segir að lífs­kjara­samningurinn hafi fallið um síðustu ára­mót þar sem bann við 40 ára verð­tryggðum jafn­greiðslu­lánum átti að hafa tekið gildi. Bendir hann á að þetta hafi verið fyrir CO­VID-19 far­aldurinn og þá stað­reynd að breytingin ætti ekki að kosta ríkið krónu.

„Málið hefur legið í gíslingu í fjár­mála­ráðu­neytinu frá því að samningar voru undir­ritaðir, út­þynnt og gagns­laust með enda­lausum undan­þágum sem gera öllum kleift að taka lánin á­fram. Bjarni segir að for­sendur ríkisins sem voru fyrir gerð lífs­kjara­samningsins, fyrir Co­vid á­hrifin, séu allt aðrar. Það er rétt hjá Bjarna en það er líka staðan hjá fólkinu. Fé­lags­mönnum okkar, skatt­greið­endum sem munu fá reikninginn fyrir milljarða hundruðum sem fjár­mála­ráð­herra er að skrifa út í á­hættu­sömum að­gerðum til fyrir­tækja á meðan að­gerðir er snúa að heimilum, örugg hlut­deildar­lán, eru fjár­magnaðar með niður­skurði á öðrum mikil­vægum stuðningi eða með því að halda lífs­kjara­samnings­frum­vörpum í gíslingu í fjár­mála­ráðu­neytinu.“

Ragnar segir í pistli sínum að það hljóti að vera Sjálf­stæðis­mönnum á­hyggju­efni hvernig þeir ætla að sann­færa kjós­endur um næstu lof­orða­pakka. „Hvernig getum við treyst fólki sem ekki er orð að marka? Fólki sem finnst ekkert mál að svíkja hluti sem skrifað var undir og lofað var í orði og á borði?“

Ragnar segir að ríkis­stjórnin þurfi að búa sig undir harðan verka­lýðs­vetur.

„Vetur þar sem verka­lýðs­hreyfingin mun upp­færa kröfu­gerðina í sam­ræmi við allt aðrar for­sendur en voru fyrir gerð lífs­kjara­samningsins. Harðan vetur í boði Sjálf­stæðis­flokksins og ríkis­stjórnar hans. Og ef að sam­starfs­flokkarnir halda í eina mínútu að þau komist í gegnum næstu kosningar með aug­lýsinga­her­ferðum sem yfir­gnæfa svikin, eins og venju­lega, þá er það gríðar­legt van­mat á þeim breytingum sem orðið hafa innan raða verka­lýðs­hreyfingarinnar.“