Pétur vill gera þetta til að bregðast við byssuvandanum á Íslandi: Óttast að almennir borgar séu skotnir úr launsátri

Rithöfundurinn Pétur Gunnarsson telur að bann á skammbyssum hér á landi gæti orðið steinn í götu glæpagengja sem hér starfa, en hann er hissa á að slík vopn séu leyfileg hér á landi.

Þetta kemur fram í grein sem birtist í Kjarnanum í dag, en þar byrjar Pétur á að minnast á tvö morð voru framin snemma árs 1968. Í kjölfar þeirra gaf lög­reglan gaf út til­kynn­ingu þar sem allar skamm­byssur voru inn­kall­að­ar, hvar sem þær kynnu að leyn­ast, en sektin við að eiga slík vopn voru háar sektir.

„Eða hvert er nota­gildi skamm­byssu?“ spyr Pétur og bætir við: „Varla gengur nokkur maður til rjúpna með skamm­byssu, hvað þá hrein­dýra? Skamm­byssa er aftur á móti kjörin ætli við­kom­andi að fremja vopnað rán eða stytta náunga sínum aldur með skjótum og skil­virkum hætti.“

Þá segir hann að bannið myndi hafa víðtæk áhrif hér á landi, og minnist á „byssuæðið“ sem nú er í gangi í Bandaríkjunum.

„Bannið gerði að verkum að það var ein­fald­lega ekki í boði á Íslandi að kála manni með skamm­byssu og öðru hverju þegar byssu­æði keyrir um þver­bak vestur í Amer­íku, er gjarnan rifjað upp þetta for­dæmi Íslend­inga.“

Og Pétur spyr:

„Hvernig stendur þá á því að hér er skyndi­lega allt vað­andi í byssum og skotárásum hægri vinstri? Hvaða óhappa­maður skyldi hafa borið upp til­lögu á Alþingi um að skamm­byssur skyldu lög­leyfðar á Íslandi?“

Þá víkur Pétur sér að tveimur hópum glæpagengja sem starfa nú hér á landi. Hann furðar sig á því að fólki hafi verið talin trú um að almennir borg­arar þurfi ekk­ert að ótt­ast, en honum hefði þótt eðlilegt að setja þjóð­fé­lagið á við­bún­að­ar­stig.

„Nú er svo komið að talað er um að tveir hópar glæpa­gengja starfi í land­inu og lög­reglan greinir frá þessu eins og ekk­ert sé og sýnir því jafn­vel vissan skiln­ing – hinn almenni borg­ari þurfi ekk­ert að ótt­ast. Maður hefði þvert á móti haldið að áþekk yfir­lýs­ing yrði til þess að allt þjóð­fé­lagið yrði sett á við­bún­að­ar­stig og þetta mál eitt á mála­skrá þings­ins þar til yfir lyk­i.“

Því segir Pétur mikilvægt að endurvekja umrætt bann og segir að vettlingatök muni ekki duga í þessari baráttu.

„Í ljósi nýlegra atburða er brýnt að end­ur­nýja bann við skamm­byssum með við­auka um vél­byssur og sjálf­virka riffla, að við­lögðum him­in­háum sektum og refs­ing­um. Í hverri ein­ustu flug­vél og ferju sem kæmi að utan ættu flug­þjónar og -freyjur að dreifa miðum þar sem erlendur far­þegi væri upp­lýstur um bannið og við­ur­lögin við að brjóta það. Líkt og til skamms tíma tíðk­að­ist í flug­vélum vestur um haf þar sem far­þegi þurfti að greina frá bráðsmit­andi sjúk­dómum eða óæski­legum stjórn­mála­skoð­un­um. En sport­veiði­menn gætu því aðeins haft vopn undir höndum að þau væru með heim­il­is­fang og kenni­tölu og þeir sjálfir með not­hæft heil­brigð­is­vott­orð.

Vett­linga­tök að ekki sé talað um skiln­ing sem yfir­völd sýni byssu­mönnum er ávísun á skálmöld í þeim Kardimommubæ sem Ísland hefur verið og hlýtur jafnan að vera þegar kemur að lög­gæslu­mál­um. Með banni við skot­vopnum yrði glæpa­gengjum gert óhæg­ara um vik að starfa hér og hinn almenni borg­ari gæti farið allra sinna ferða án þess að eiga von á skotárás úr laun­sátri.“