„Ég var að ganga frá eftir kvöldmat þegar guttinn minn, sem verður ellefu í vor, strollar að mér íbygginn og íhugull á svip,“ segir Pétur Georg Markan, samskiptastjóri Biskupsstofu og pistlahöfundur, í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
Pétur skrifar skemmtilegan pistil um samskipti hans og sonar hans fyrir skemmstu en sá stutti spurði hann spurningar sem ef til vill margir ættu erfitt með að svara.
„Pabbi, hvort myndir þú gera, ef þú gætir, spólað afturábak eða ýtt á pásutakkann?“ Ég, sem hef viðstöðulausar og um leið tilhæfulausar og ofhugsaðar áhyggjur af börnunum mínum, fylltist létti; barnið mitt er hugsandi, í móralskri tilvistarglímu,“ segir Pétur sem segist hafa gerst föðurlegur í framan og byrjað að útskýra.
„Elsku hjarta, það gagnast lítið að lifa liðið. Gerðu systkinin ör, ást og reynslu að bestu vinum þínum. Trúnaðarsambandið við þau, og hvað þú treystir þér til að læra mikið af þeim, ákvarðar summu hamingjusporanna sem þú stendur í – hamingjan er og verður aldrei annað en núvitund sjálfs þín og umfang hennar og kraftur felst í hversu sáttur við sjálfan þig þú ert. Ekki spóla til baka; taktu ábyrgð, lærðu, mæltu spakur og mættu fólki mildur. Vertu sáttur í sporunum sem þú stendur í, viðurkenndu gallana sem búa í þér og elskaðu einstöku manneskjuna sem þú sannarlega ert.“
Pétur segir að eftir þessa ræðu hafi tæplega ellefu ára gutti staðið fyrir framan hann sem vissi ekkert hvað hann átti að gera við gúrúinn sem stóð fyrir framan hann. Það stóð þó ekki á svörunum hjá þeim stutta ef marka má skrif Péturs.
„Ég myndi sko velja pásutakkann, þá gæti ég teiknað skrítið skegg á alla vini mína, þeir myndu ekkert vita, á meðan allir hlæja; svona „ultimate“ hrekkur.“ Sigraður hafði ég lítið annað að gefa en næstbesta ráðið mitt: „Jæja, taktu góða mynd af þessu, hafðu hana selfie og vertu fallegri en þeir á myndinni.“
