Óttar Guðmundsson geðlæknir fylgdist með nýafstöðnum Ólympíuleikum rétt eins og margir Íslendingar gerðu. Íslensku keppendurnir gerðu engar rósir á leikunum að þessu sinni og raunar hefur árangur Íslands á Ólympíuleikum verið dapur hin síðari ár.
Í bakþönkum Fréttablaðsins í dag gengur Óttar svo langt að segja að þátttaka Íslands hafi verið vandræðaleg.
„Keppendur þjóðarinnar luku eiginlegri keppni áður en hún hófst. Reyndar eru Íslendingar vanir illu gengi á Ólympíuleikum. Vilhjálmur Einarsson hirti silfurverðlaun árið 1956 og síðan hafa verðlaunapeningar verið jafn sjaldséðir á Íslandi og villtir páfuglar. Grannþjóðirnar Svíþjóð, Danmörk og Noregur komu heim með 24 verðlaunapeninga meðan keppendur Íslands sátu enn í rásholunum. Smáþjóðin San Marínó (35 þús. íbúar) fékk þrenn verðlaun á þessum leikum,“ segir Óttar.
RÚV sendi fulltrúa sína til Tókýó og segir Óttar að þeir hafi skemmt sér við að taka viðtöl hver við annan. „Út úr leiðindum tóku þeir ástfóstri við handboltalið frá Barein af því þjálfarinn var úr Hafnarfirði.“
Óttar hefur áhyggjur af þessari þróun og segir hann ástandið aldrei hafa verið vonlausara en nú. „Líkamleg hreyfing og íþróttaiðkun eru á engan hátt hluti af daglegu lífi barna og unglinga. Nýlegar rannsóknir sýna að íslensk börn hafa aldrei verið kvíðnari eða þyngri en á þessum tæknivæddu velferðartímum. Það er ekki gott veganesti á Ólympíuleika,“ segir hann og veltir fyrir sér hvað er eiginlega til ráða.
„Þjóðin verður að fá viðurkenndar séríslenskar keppnisgreinar eins og rafskutlurallý og maraþontölvuleiki eða flytja inn íþróttamenn sem eru óhamingjusamir í heimalandinu. Kúbanskur flóttamaður vann til gullverðlauna fyrir Portúgal í Tókýó. Ísland gæti sent erindreka til vansælla þjóða eins og Kúbu, Afganistan eða Norður-Kóreu og reynt að tæla hingað íþróttafólk með boði um íbúð og bíl og ókeypis áskrift að Stöð 2 til æviloka.“
Óttar telur útséð með að þjóðinni takist að vinna einhver Ólympíugull. Á hinn bóginn megi vinna til verðlauna með flóttaíþróttamönnum undir íslenskum fána.
„Það mundi vekja upp þjóðarstoltið og aftur væri hægt að taka upp hið gleymda víkingaklapp.“
