Það eru fáir á Íslandi sem hafa jafn mikinn áhuga á Íslendingasögunum en Óttar Guðmundsson geðlæknir.
Óttar skrifaði býsna skemmtilega bakþanka sem birtust í Fréttablaðinu um helgina þar sem hann sagði frá þátttöku þeirra Sturlu Þórðarsonar og Snorra Sturlusonar í íslenska jólabókaflóðinu.
„Jólabókavertíðin fer hraðfari þessa dagana. Vongóðir rithöfundar lesa upphátt úr bókum sínum í verslunum. Blöðin eru full af fimm stjörnu ritdómum enda leynast víða snillingar. Flestir eru bjartsýnir og láta sig dreyma um bókmenntaverðlaun forsetans og frægð og frama í erlendum þýðingum. Ekki eru þó allir jafnánægðir,“ segir Óttar sem tekur sér skáldaleyfi í pistlinum.
„Ég hitti Sturlu Þórðarson (f. 1214) sagnaritara í bókaverslun Eymundssonar. Hann var að kynna nýútkomið verk um ævi og örlög Sturlunga, Íslendingabók. Bókin fékk misjafna dóma: „Þetta rit er of langt, með alltof mörgum nöfnum og ósannfærandi bardagalýsingum.“ Sturla var dapur í bragði. „Það hefur enginn áhuga á ættingjum mínum lengur nema ruglaður geðlæknir í Reykjavík. Hann segist reyndar vera frændi minn en ég þekki manninn ekki neitt.“
Óttar segir að Snorri Sturluson, fæddur 1179, frændi hans, hafi verið að árita Egilssögu annars staðar í búðinni. Hún hafði fengið afleita dóma í fjölmiðlum og grípur Óttar í eina umsögn:
„Bókin er beinlínis kvenfjandsamleg og upphefur feðraveldið. Glötuð persónusköpun þar sem algjörlega vantar fulltrúa minnihlutahópa. Hvar eru fatlaðir eða samkynhneigðir í sögunni?“
Óttar segir að Snorri hafi stunið þungan og sagðist hættur við að skrifa Heimskringlu. „Það hefur enginn áhuga á norsku konungsfjölskyldunni nema einhverjir vitleysingar með konungablæti.“ Hann sagðist líka kannast við þennan geðlækni sem snobbaði fyrir Agli Skallagrímssyni og kallaði hann afa sinn.“
Óttar endar svo pistilinn á þessum orðum:
„Verslunarstjórinn kom aðvífandi og sagði þeim frændum að fara heim. „Það vill enginn lesa þessar bækur. Getið þið ekki farið að skrifa sakamála- eða hamfarasögur? Það er það eina sem selst.“ Þeir tróðu bókunum í stóra Adidastösku og gengu þungum skrefum út úr sögunni.“
