„Erfðamál eru sérlega vel til þess fallin að kljúfa fjölskyldur í herðar niður. Þau opinbera vel dulda eiginleika eins og græðgi, öfund og afbrýðisemi,“ segir Óttar Guðmundsson geðlæknir í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
Þar skrifar Óttar um erfðamál og bendir á að slík mál hafi oftar en ekki endað með hálfgerðum harmleik innan fjölskyldna.
„Náin skyldmenni hætta iðulega að tala saman vegna einhverra muna í dánarbúi með meint tilfinningalegt gildi. Mörg erfðaskipti enda í skotgrafahernaði með tilheyrandi lögfræðikostnaði og ævarandi sundurlyndi,“ segir Óttar.
Hann segist hafa heyrt á dögunum um hreyfingu eldri borgara í Danmörku sem kallar sig: „Notum arf barnanna.“
„Fólk ákveður að koma í veg fyrir blóðugar deilur erfingja sinna með því að eyða öllum arfinum sjálft. Hreyfingin hvetur meðlimi sína til að ferðast sem mest, éta dýrar steikur og drekka eðalvín fyrir alla sína peninga, svo að ekkert verði til skiptanna. Börnin verða bara að spjara sig sjálf. Þau eiga engan sjálfsagðan rétt á eignum foreldra sinna. Slagorð samtakanna er: Þetta eru okkar peningar og við eigum að njóta þeirra.“
Óttar bendir á að Guðný Böðvarsdóttir, amma hans, hafi verið langt á undan sinni samtíð og áttað sig á því að erfðamál væru venjulega til bölvunar.
„Guðný eyddi arfinum í sjálfa sig og ástmanninn og gaf skít í siðvenjur samtíðar sinnar. Hægt væri að komast hjá fjölmörgum fjölskylduharmleikjum með því að fara að dæmi Guðnýjar og losa blessuð börnin við þá ánauð sem flókin erfðamál eru.“
