Þórir Kjartansson og Natalie T. Narvaéz Antonsdóttir þurftu virkilega að berjast fyrir hjónabandi sínu eftir að alvarlegt áfall skók undirstöðu lífs þeirra um tíma. Þau eru komin fyrir vind eftir mikla sjálfsvinnu og saman rækta þau hvort annað og fjölskyldu sína. Saga Þóris er saga áfalla, einmanaleika, ótta og vanrækslu en líka upprisu, gleði og sigurs. Natalie aftur á móti var leitandi en fann réttu leiðina þegar hún sá leikrit í Hvítasunnukirkjunni Fíladelfíu í Reykjavík og fann það sem hafði vantað í líf hennar.
Þórir og Natalie eru í viðtali í nýju blaði Samhjálpar og er viðtalið skrifað af Steingerði Steinarsdóttur.
Í viðtalinu við þau kemur fram að Þórir svaf oft í bílakjallara Ráðhúss Reykjavíkur þegar verst var komið fyrir honum. Í dag er hann húsvörður í því húsi og á í góðum samskiptum við borgarstjóra og aðra er vinna þar. En þegar honum leið verst hafði hann sætt sig við að örlög hans yrðu að búa á götunni.
„Ég var kominn á þann stað í mínu lífi að ég var fastur í myrkrinu og í neyslu,“ segir hann.
„Þetta líferni var farið að hafa mikil andleg áhrif á mig. Ég fór inn og út af geðdeild en þar fann ég öryggi um stund. Það var komið að þeim tímapunkti að ég hefði svipt mig lífi ef ég hefði þorað því. Mig langaði mest að eyða mér einhvern veginn því ég sá engan tilgang og eygði enga von um að ég gæti orðið edrú. Ég var ofboðslega reiður og bitur út í allt og alla. Ég kenndi í raun öllum öðrum um en sjálfum mér. Það er staða sem maður lendir oft í þegar maður er á þessum stað. Ég vissi bara ekki mitt rjúkandi ráð,“ segir Þórir í viðtalinu þar sem hann lýsir því að hafa misst móður sína fyrir um tíu árum og eigi í dag veikt bakland.
Þetta kemur framí Fréttablaðinuen Þórir og Natalie eru í viðtali í nýju blaði Samhjálpar og er viðtalið skrifað af Steingerði Steinarsdóttur.
Þórir lýsir því vel í viðtalinu að áföll í æsku hafi haft mikil áhrif á hann.
„Orsökin fyrir öllu saman var líka misnotkun sem ég varð fyrir í æsku og hélt ævinlega leyndri, fór ekki að vinna í því fyrr en 2021. Maður sem bjó í hverfinu mínu þóttist vera vinur minn og beitti mig ofbeldi. Ég fékk þau skilaboð að ég mætti ekki segja frá þessu og var fullur af sektarkennd og skömm. Það er ekki gott að ganga með það allt líf sitt að vera hræddur og reiður, geta ekki treyst neinum, og ég var rosalega einn. Þannig voru flest árin mín í neyslu nema kannski rétt fyrst. Þegar ég byrjaði að drekka var eins og það opnaðist einhver flóðgátt og ég losnaði við hömlurnar og gat farið að tala. Ég hugsaði eftir fyrsta vímugjafann minn: Þetta ætla ég að gera aftur. Ég fann fljótt minn vímugjafa, amfetamín, mér þótti gott að vera vakandi lengi. Þá gat ég talað og slegið frá mér ef þurfti en það fór mjög fljótt með mig á enn verri stað,“ segir Þórir sem fer svo yfir það í viðtalinu hvernig hann sótti sér hjálp og endaði á því að fara inn á áfangaheimili Samhjálpar, Sporið, og fékk þar von um að verða edrú aftur.
Hægt er að lesa viðtalið við þau hjónin hér.
