Óskar rifjar upp sam­talið sem breytti öllu: „Hann bað mig um að skrifa niður fimm hluti“

„Mér fannst ekki vera neitt já­kvætt við mig. Ég hafði enga trú á mér og fór á vissan hátt að lifa eftir því,“ segir Óskar Steinn Gests­son, 46 ára Kópa­vogs­búi.

Óskar segir sögu sína í við­tali á vefnum Lokum.is. Um er að ræða á­­­tak Sam­­­taka á­huga­­­fólks um spila­fíkn, SÁS. Á­takið hefur það mark­mið að varpa ljósi á hversu skað­­­leg fíkn í spila­­­kassa getur orðið.

Óskar glímdi við spila­fíkn í 25 ár en í við­talinu fer hann yfir sögu sína. Hann byrjaði að fikta við spila­kassa þegar hann var 12 ára. Ekki leið á löngu þar til þetta sak­lausa fikt varð að al­var­legu vanda­máli í lífi Óskars.

„Ég á mjög sterka minningu frá því ég var tólf ára. Ég lá á stofu á spítala með strák sem ég þekkti. Ég lá þar í þrjá daga og fékk að fara heim en daginn eftir fór ég í heim­sókn til stráksins. Mamma hans var líka í heim­sókn og þegar hún sneri sér við stal ég veskinu hennar. Þetta er það fyrsta ó­heiðar­legra sem ég gerði.“

Óskar fór með peninginn sem hann stal út í sjoppu og eyddi honum í spila­kassa. „Auð­vitað komst strax upp hver stal veskinu því það kom enginn annar til greina. Þegar ég kom heim úr sjoppunni varð allt vit­laust út af þessu. Pabbi var bál­reiður út í mig,“ segir Óskar.

Spila­fíknin á­gerðist og sjálfs­á­lit Óskars var ekki hátt. Fjöl­skylda hans botnaði ekkert í fíkn hans og trúði Óskar því sjálfur að eitt­hvað væri að honum, að hann væri aumingi sem aldrei yrði neitt úr. „Því varð auð­veldara og auð­veldara fyrir mig að ein­angrast og fara í spila­kassa. Ég var svo brotinn inni í mér að ég taldi eig­endur sjoppanna vera vini mína því þeir yrtu á mig.“

Ó­heiðar­leikinn magnaðist upp í Óskari og þegar hann var sau­tján ára gerði hann svo­lítið sem sumir myndu telja ó­fyrir­gefan­legt.

„Yngri systir mín fermdist og ég stal fermingar­peningunum hennar, sem á þeim tíma voru fimm­tíu til sex­tíu þúsund. Ég tók ekki allt í einu heldur stal smátt og smátt. Í sjálfs­blekkingunni á þeim tíma hélt ég að ég gæti unnið, tekið út vinninginn og skilað peningunum áður en þetta kæmist upp. En kassinn étur alltaf allt saman. Þetta komst síðan auð­vitað upp því það kom enginn annar til greina. Alltaf þegar eitt­hvað hvarf beindust spjótin að mér og fólk fór fljótt að hætta að treysta mér,“ segir Óskar og bætir við að hann eigi enn eftir að gera upp þetta at­vik að fullu með yngri systur sinni, þó sam­band þeirra sé gott í dag.

Óskar spilaði minna á árunum þegar hann var 18 til 24 ára en eftir 24 ára aldurinn tók við hörð spilun þar sem hann spilaði frá sér nær allar eigur sínar.

„Frá 24 ára til 33 ára þá keypti ég ekki eina einustu flík. Einu fötin sem ég átti var það sem mamma gaf mér á jólunum. Ég bjó hjá for­eldrum mínum og gat ekki séð um sjálfan mig. Ég vann og var með tekjur en þær fóru allar í spila­kassa.“

Þegar Óskar var 33 ára missti fjöl­skylda hans alla þolin­mæði sem endaði með því að hann varð heimilis­laus. Hann fékk inni hjá vini sínum og svaf á sófanum heima hjá honum. Kvöld eitt áttu þeir sam­tal sem breytti öllu.

„Hann tók eftir því að þegar að voru nokkrir dagar í mánaða­mót þá varð ég alltaf mjög spenntur. Hann spurði mig af hverju ég væri svona spenntur og upp­stökkur. Þá kviknaði ljós hjá mér og ég sagði við hann: Ég er svo kvíðinn því ég er að fara að fá út­borgað. Út af spila­fíkninni? spurði hann. Ég játaði. Þá spurði hann mig: Óskar, ertu ekki búinn að styrkja þessi sam­tök alveg nóg? Er ekki fullt af hlutum sem þú þarft að gera fyrir sjálfan þig? Við spjölluðum saman allt kvöldið og hann bað mig um að skrifa niður fimm hluti sem ég þurfti eða langaði í. Við á­kváðum að þegar ég fengi út­borgað myndum við fara í Kringluna saman og kaupa þessa hluti og ég mætti síðan eyða af­ganginum í spila­kassa. Við gerðum þetta og mér fannst of­boðs­lega gott að hann studdi mig í þessu. Ég keypti nýja skó, buxur, úlpu og eitt­hvað fleira. Síðan fór ég í spila­kassa og átti fjöru­tíu þúsund krónur sem ég gat eytt. Ég eyddi tuttugu þúsund krónum en tímdi ekki að eyða restinni. Þá kviknaði von. Eitt­hvað sem ég á­kvað að halda í,“ segir Óskar.

Hann kom á sam­bandi við for­eldra sína og flutti aftur heim og smám saman fóru hlutirnir að lagast. Það tók hann sex mánuði að hætta að spila og síðan þá eru liðin níu ár. Á þessum níu árum hefur hann spilað þrisvar sinnum og á langt í land í sjálfs­vinnu er varðar spila­fíkn.

Óskar vill að breytingar verði gerðar hér á landi og Ís­land fari svipaða leið og aðrar Norður­landa­þjóðir hafa gert.

„Auð­vitað myndi ég vilja loka þessu en við búum í nú­tíma­sam­fé­lagi. Al­mennt séð er ég á móti því að banna hluti. Ef fólk ætlar sér að spila þá fer það að spila. Það er mjög gott að halda á­fram for­vörnum og best væri ef hægt væri að búa til kerfi líkt og öll Norður­löndin hafa gert. Í Noregi eru spila­kort þar sem hægt er að sjá ná­kvæm­lega hverju hefur verið eytt af því. Ég held að það væri á­hrifa­ríkt líka að hand­hafar kortanna fengju yfir­lit á þriggja mánaða fresti. Þetta kerfi yrði að vera opin­bert því ég treysti ekki einka­aðilum til að reka þetta. Ég er einnig þeirrar skoðunar að þeir sem fara í með­ferð við spila­fíkn ættu að fara í tveggja ára bann í spila­kössum.“

Sögu Óskars má lesa í heild sinni hér.

Hér má kynna sér á­takið betur.