Önnu langaði að gráta: Þá kom starfs­­maður Olís til hjálpar - „Ég á ekki orð yfir góð­­mennsku hennar“

„Þarna fékk ég enn meiri trú á fólkið í landinu okkar,“ segir Anna Marín Ernu­dóttir sem er afar þakk­lát starfs­fólki Olís í Norð­linga­holti.

Þannig er mál með vexti að síðast­liðinn mánu­dag var Anna, sem bú­sett er í Hvera­gerði, send á sjúkra­hús eftir að í ljós kom að hún var með blóð­tappa í hendinni.

Anna fór til Reykja­víkur með móður sinni á mánu­deginum þar sem hún átti pantaðan tíma hjá lækni. Þar sem ætlunin var einungis að hitta lækninn og fara svo aftur heim tók Anna ekki með sér kort eða pening. Samdi hún um það við móður sína að hún, það er mamma hennar, tæki bensín á kredit­kortið sitt í baka­leiðinni.

Hjá lækninum kom í ljós að Anna þurfti að dvelja lengur í Reykja­vík og fór svo að hún var send á Land­spítalann þar sem hún gekkst undir lyfja­gjöf.

Vegna á­standsins í þjóð­fé­laginu var móður Önnu sagt að hún gæti ekki dvalið á spítalanum með henni. Þær kvöddust því í flýti, móðir hennar hélt sína leið en Anna fór inn.

„Eftir mjög svo langan dag fæ ég að fara heim rétt fyrir mið­nætti. Ég fattaði þá að ég var að sjálf­sögðu peninga­laus, ekki með kort eða neitt til að redda mér bensíni. En svo mundi ég að það er hægt að borga með símanum,“ segir Anna.

„Ég kem svo upp á Olís Rauða­vatni, og út­skýri fyrir stelpunni að ég ætli að fá bensín fyrir 1000 krónur og ef þetta virkar með símann, var allt ó­tengt, ætla ég að koma aftur inn og fá pulsu. En svo kann ég ekkert á þetta, hún og ungi herrann reyndu að hjálpa mér að finna út úr þessu en það gekk ekki,“ segir Anna í Face­book-hópnum Já­kvæðasta grúbban á Ís­landi. Hún gaf Hring­braut góð­fús­legt leyfi til að segja söguna.

Anna segir að á þessum tíma­punkti hafi hún hugsað að lík­lega þyrfti hún að taka sénsinn á að keyra yfir til Hvera­gerðis. Mjög lítið elds­neyti var á bílnum og ef illa færi og hún yrði bensín­laus þyrfti hún bara að labba yfir. Veðrið um­rætt kvöld var ekki sér­stakt, grenjandi rigning og ekkert allt of hlýtt enda septem­ber að ganga í garð. Anna segir að starfs­maðurinn, yndis­leg stúlka, hafi þá sagt við hana: „Þú mátt leggja inn á mig og ég skal borga.“

Anna segir að hún hafi verið hálf orð­laus:

„Mig langaði hrein­lega að gráta, dauð­þreytt eftir svooo erfiðan og langan dag, svo svöng og allt í rugli. En þarna bjargaði hún mér svo mikið að ég á bara ekki orð yfir góð­mennsku hennar,“ segir Anna sem var með 2.500 krónur inni á reikning sem hún gat milli­fært af. Segir Anna að stúlkan hafi ekki einu sinni viljað að hún borgaði henni.

„Ég væri örugg­lega enn þá að labba heim frá Hellis­heiðinni ef þau hefðu ekki bjargað mér í gegnum þetta allt saman, plús að ég fékk bestu pulsu sem ég hef á ævi minni fengið. Þau sáu hvernig mér leið, og það er strang­lega bannað að skamma hana fyrir að hafa boðið mér þetta,“ segir Anna sem bætir við að hún ætli sér að baka fyrir stúlkuna og unga manninn og koma með til þeirra.

Anna sendir Olís svo góðar kveðjur. „Takk, takk, takk svo mikið fyrir að ráða svona yndis­legt fólk á stöðina ykkar, þau unnu um mið­nætti,“ segir hún og bætir við að lokum: „Ef þið lumið á auka bónus fyrir góða fólkið ykkar, mæli ég með þeim.“