Ómar Ragnarsson, fjölmiðlamaður og áhugamaður um vistvænar samgöngur, skellti sér í 22 kílómetra hjólreiðatúr um borgina í gær.
Ómar vekur athygli á því á bloggsíðu sinni að allt of margir sem á vegi hans urðu voru alveg svartklæddir og ekki með endurskinsmerki eða ljós.
„Á ferðum á reiðhjólaslóðum, sem yfirleitt eru ákaflega hressandi og gefandi, vekur það athygli síðustu árin, að notkun á bjöllum, gulum vestum endurskinsmerkjum og ljósum, sem var lítil, fer sífellt minnkandi,“ segir Ómar og bætir við að allt of margir sem eru á ferli séu alveg svartklæddir, allt frá svörtum lopahúfum og svörtum grímum niður í svarta jakka, buxur og skó.
„Á ferð dagsins 22ja kílómetra leið eftir endilangri borginni, kom hvað eftir annað fyrir, að bæði gangandi og hjólandi væru illsjáanlegir þegar komið var myrkur, heldur í raun dökkar feluverur og líka á ljóslausum hjólum.“
Ómar segir mikilvægt að halda sig kyrfilega hægra megin á hjólastígnum og vera viðbúinn því að hlaupahjól eða reiðhjól skjótist skyndilega fram úr.
„Á einum dimmum stað í kvöld á austurleið meðfram Miklubraut munaði hársbreidd að rekast á kolsvört þúst, sem reyndist vera maður, sem stóð þar á brún hjóla- og göngustígsins, nánast eins og um launsátur væri að ræða,“ segir hann. Hann heldur áfram og segir að bjöllur, sem eru öryggisatriði, séu sjaldan notaðar og búast megi við mönnum á rafhlaupahjólum á fleygiferð og oft hljóðlaust.
„Það er misskilningur að notkun á bjöllum sé merki um frekju þess, sem nota hana, heldur er þeim umhugað að gefa upplýsingar þar sem þeirra er þörf. Gul vesti, sem eru svo nett og auðveld í meðförum og hafa þann auka kost að veita vörn gegn bleytu, eru alltof sjaldgæf.“
