„Þegar kennararnir klipptu út greinar um mig og hengdu á veggi í skólastofunni voru settar teikni-bólur yfir augun á mér á myndunum. Það var auðvitað ekkert skemmtilegt að sjá það, sérstaklega þegar ég var svona ung.“
Þetta segir dansarinn Hanna Rún Óladóttir í viðtali í nýjasta tölublaði Mannlífs. Þar talar hún meðal annars um einelti sem hún varð fyrir á sínum yngri árum. Hanna segir að baktal og afbrýðisemi fylgi því að vera á toppnum á sínu sviði og breytir þá í raun engu hvaða svið það er.
„Ég var mjög ung þegar mömmur annarrastelpna í dansinum fóru að tala illa um mig og ég sá skrifað leiðinlega um mig. Og oft sá maður og heyrði eitthvað frá fólki sem maður vissi ekki einu sinni hvert var,“ segir hún meðal annars og rifjar upp að eitt sinn hafi öllum stelpunum í bekknum hennar verið boðið í afmælið nema henni.
„Mér fannst ég vera skilin útundan og skildi þetta ekki alveg. En þetta var afbrýðisemi. Mamma og pabbi hafa alltaf verið og eru enn 100% með mér í þessu og þau studdu mig mikið, töluðu við mig og útskýrðu fyrir mér ef ég skildi ekki hvers vegna fólk lét svona. Ég hafði ekkert gert því. Ég skildi ekki af hverju það var svona leiðinlegt við mig. Þetta var afbrýðisemi,“ segir hún.
Þá segir hún að á unglingsárunum, þegar fjölskyldan flutti í Garðabæ, hafi allskonar sögur farið á kreik. Til dæmis að hún væri að deita gullsmiðinn í Gullsmiðju Óla og að hann gæfi henni skartgripi.
„Spáði enginn í að ég er Óladóttir? Það voru alltaf einhverjar svona lyga-sögur. Ég sagði oft við mömmu og pabba: „Vitið þið hver er nýjasta sagan?“ Svo nennti ég ekki að spá í þetta.“
Hanna segist hafa verið dugleg að leita til foreldra sinna og þau sagt henni að láta þetta fara inn um annað eyrað og út um hitt.
„Þannig að eg nýtti þetta frekar sem aukabensín á tankinn hjá mér: Ég ætlaði ekki að sýna þessu fólki að þetta hefði áhrif á mig.“
